Grootste...knaagdier van Europa

Er kan de Garlicbirders vast wel wat verweten worden, maar eenkennigheid in ieder geval niet. Zien zij een opvallende boleet of een volle struik hop, een grillig vergroeide den of een drukke hermelijn, zij zullen deze zeker hun onverdeelde aandacht schenken en genoegen putten uit de waarneming. Op hen is het aloude motto van dr. Fop I. Brouwer zeker van toepassing: ‘Alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit’. Natuurlijk is hun de vogelwereld bij uitstek lief, en wat deden de soms bijzonder goede waarnemingen van de vele broedtijddrukke grote bonte spechten hen vandaag deugd, daar in Klein profijt aan de Oude Maas. Of het virtuoze, vaak dadaïstische gezang van de zanglijsters die juist ook in dit gebied met zovelen bivakkeren. Mezenroep en vinkenslag, paartjes groenlingen, de nu bijna tamme merels vlak langs het pad…dit alles maakte al ruimschoots de ervaring goed van een in sportkledij voorbij hollend glutenvrij echtpaar waarvan de man op een door het wilgenbos galmend volume converseerde. Ja, met de spechten alleen al was het een topwandeling geweest, maar…bijna waren onze knofvogelaars de oude wilgenplantage alweer uit, of wat zagen zij daar in het water naast hun pad, met zijn brede achterhoofd met kleine hoge oortjes, ronde neus en donkere kraaloogjes die schuin achterwaarts hen observeerden?…Een bever! Geen muskus- of beverrat, maar onmiskenbaar een bever! 3 seconden lang zagen zij de kop van het knaagdier, en toen dook het onder, nog heel even een stukje rug tonend.
Onze Garlicbirders hebben nog een kwartier lang op het houten bruggetje bij de plaats der ontmoeting gezeten, lekker een knofbroodje wegwerkend en het laatste pakje chocomel van het seizoen. Natuurlijk zagen zij de bever niet meer. Maar er waren wel spechten en buizerds, en er was de warme herinnering aan de ontmoeting met het grootste knaagdier van Europa. Het was een goede dag geweest.

De eerste lentewandeling...52 soorten en 4 primeurs!

Na de afgelopen maand een aantal best wel prettige, maar niet hyperspectaculaire vogelwandelingen gelopen te hebben (bij nader inzien was die over de Hoge Veluwe zeker een blog waard geweest, ik zal dit toch eens onder de aandacht van onze knofvogelenden brengen), na nu dus een aantal minder spectaculaire wandelingen achter de rug te hebben, was het voor The Garlicbirders vandaag De Eerste Lentewandeling van het jaar. De weersverwachting was niet bijzonder goed. Onze vrinden kleedden zich op een snijdende koude met vlagen miezerregen. Voor de verrekijkers namen zij speciale droogdoeken mee. Mede vanwege de weersverwachting hadden zij gekozen voor de op 10 minuten gaans per auto liggende Ackerdijkse Plassen, welk gebied hen met zijn bomenrijen en kleine bossen zou beschutten tegen de wind. Maar hun keuze was ook op dit gebied gevallen vanwege de meldingen van grutto’s en sijsjes. De grutto’s omdat deze Vogels des Vaderlands net gearriveerd waren van hun trek uit het zuiden (vorig weekend zaten ze nog in Portugal); de sijsjes omdat Garlicbirder D. deze diertjes in haar vogelloopbaan nog maar weinig had gezien, wat toch een beetje…nu ja, ze wilde graag sijsjes zien. En om het maar meteen te verklappen: ze hebben de grutto’s en de sijsjes gezien! We komen er zo op terug. Maar ze hebben er ook andere vogels gezien. Bij elkaar maar liefst 52 soorten! Op een eerste lentedag! En….Ach, laat ons niet te hard van stapel lopen en kalm het hele verhaal vertellen. Om te beginnen bij de gelukkige omstandigheid dat het de eerste 100 meter van de wandeling nog zeer fijn miezerde, bij nauwelijks wind, maar dat het daarna droog bleef en dat de zon zelfs doorbrak.  En vervolgens dat het bij de aalscholverkolonie een gezellige drukte was van nestelende vogels met al her en der enig kroost. Het geluid in zo’n kolonie is als dat van een drukbezocht warenhuis. Op de voorgrond zwommen kuifeenden baltserig heen en weer.

De sprong van de haas

Onder aan de dijk tegenover de kolonie, waar onze birders koperwieken zagen en vinken en mezen, zocht een haas, niet wetende dat hij voor de vogelaars niet beducht hoefde te zijn, een veilig heenkomen. Eerst tussen de bomen en daarna, met een nonchalante sprong, aan gene zijde van een 2 meter brede sloot. Bewonderend zagen de Garlicbirders deze prestatie aan; nog nooit zagen zij een haas die over water sprong.

De stampende meerkoet

Wat later stonden onze knofvogelaars op uitkijktoren De Tureluur. Smienten in de vijver beneê, canadese, grauwe, kol- en nijlganzen in de weiden rondom. Zij hoorden het geluid van een hardloper met platvoeten die over het asfaltweggetje kwam aangesukkeld. Klap!…klap!…klap!…echt snel was de loper niet. Eigenlijk was dit ook geen hardlopen….Birder D. keek naar beneden, op de vijver. En daar, aan de ondiepe oeverrand zag zij wie dat klappend geluid maakte: een meerkoet! Het beest stond daar en stampte steeds met een van zijn grote grijze voeten op het water. Rustig voor zich uit blikkend. Misschien gewoon omdat hij er zin in  had. Maar na de haas was ook dit een primeur voor The Garlicbirders: nooit eerder zagen zij een stampende meerkoet.

De pijlsnelle paring der buizerds

Verderop waar de haas over de sloot sprong is een grote, door bomen omsloten weide. In deze bomen hebben de Garlicbirders (die overigens vandaag geitenkaas op hun broodje hadden, moet kunnen) al vaak buizerds zien zitten. En ook vandaag zat er een, ver naar achteren. De birders zagen hoe het dier een zweefvlucht naar de grond leek te maken, met enkele trage vleugelslagen weer hoogte won en vervolgens met een soepele boog op een andere buizerd landde die daar op een boomtak zat. Ongeveer 1,5 seconde zat de ene buizerd op de rug van die andere. Toen klapwiekte hij tussen de bomen weg. Ja mensen, ook dat is de natuur. Moeder natuur kent geen fatsoen! De Garlicbirders waren voor het eerst in hun leven getuige van de paring van buizerds! Primeur nummer 3 vandaag!

De Volmaakte Sijsbeleving

Na eerst bij de kijkhut richting Oude Leede maar liefst 60 vers aangekomen grutto’s te hebben gezien en gehoord, wandelden de Garlicbirders weer door het parallellaantje waar zij eerder deze ochtend al een groep sijsjes hadden ontmoet. En nu vlogen er weer sijsjes om hen heen, zich tegoed doend aan eh,…bepaalde dingetjes van een zeker soort bomen. En tussen de sijsjes mengden zich groenlingen met hun stevige postuurtjes. En waarachtig, daar waren ook puttertjes in hun prachtige kleedjes, het rood en het geel en het zwart en het wit leken er vanaf te spetteren in het klare zonlicht. Maar van de sijzen waren er toch het meest. Ze vlogen van onder naar boven en van links naar rechts; van tak naar tak en van zaadbeurs naar zaadbeurs waar ze slingerend en ondersteboven aan de vruchten hingen. Op soms maar een paar meter van de vogelvrienden af. Hun zwart en geel en groen en grijs blikkerde door de nog vrijwel bladloze twijgen. En de lucht vulde zich met het innemend gepruttel van de putters, de lange krasserige tonen van de groenlingen, gezang van vinken en winterkoninkjes en het als een bergbeekje sprankelend gekwetter van de sijzen. De Garlicbirders hebben hier lang staan kijken en luisteren.

Bijzondere ontmoetingen, en stormschade...

Ja, lieve knofvogelvolgers, dan viel het met de regen deze zondag nog reuze mee. Zo althans dachten enkele Garlicbirders toen zij besloten zondagochtend een bezoek te brengen aan de pier van Hoek van Holland. Van het aangenaam uitwaaien en van de bijzondere ontmoeting die zij daar hadden volgt zometeen het relaas. Maar nu eerst een verslag van de zonovergoten wandeling die zij afgelopen vrijdag maakten rond de Slikken van Flakkee, zo ongeveer onder Melissant.
Sowieso is het daar altijd stil en rustig moet u weten. Afgezien van zeer hoog overvliegende vliegtuigen is er in dat gebied meestal niets anders te horen dan de geluiden van dieren en wind. Wij zouden u, beste lezer, bijna willen uitnodigen om daar ook die rust eens te ondergaan, maar ja, als u met z’n allen op die uitnodiging zoudt ingaan, dan is het gedaan met juist die aantrekkelijke rust. We laten het dus maar zo.
Op hun wandeling zagen onze Garlicbirders onder veel ander gevogelte 1 kluut (vroegkomer of overblijver?), een goudvink, een havik op een tak aan de bosrand, en, zeer verheugend, al een stuk of 5 jubelzingende leeuweriken! Reeën zien zij, zoals altijd daar, achter het weiland met de indrukwekkende Heckrunderen. En in dat weiland, naast kieviten en spreeuwen en een enkele buizerd, honderden plevieren. Goud- of zilverplevieren, daar willen de Garlicbirders vanaf zijn. Maar, en dat zult u direct begrijpen, de indrukwekkendste ontmoeting was die met een geluidloos op 5 meter afstand uit een greppel opvliegende waterral! O ja, ze hadden die ochtend al menigmaal het gekrijs van waterrallen gehoord. En eerder zagen zij al elders in den lande enkele malen deze elusieve, heimelijk levende vogel. Maar zo dichtbij! En vliegend! Van dit soort ontmoetingen gaat zelfs het meest geharde vogelaarshart sneller kloppen!
Die middag zagen zij in de Flakkeese Scheelhoek dan ook nog eens puttertjes en vinken en een goudhaantje. Om het af te maken.
En dan de zondag. Daar liepen zij, diezelfde Garlicbirders, eerst tegen de stormwind in (en heel even door hagel geteisterd) over de 2 km lange pier van Hoek van Holland. Op de Nieuwe Waterweg was het druk met schepen van divers formaat (zo staat de birders nog een kleurige, en pront hoog op de schuimende golven dansende coaster bij met hoge brug die chemicaliëncontainers vervoerde). Aan de lijzijde van de pier zagen zij achtereenvolgens 1 stoer drieteenstrandlopertje dat een wedstrijd ‘met de branding heen & weer-rennen’ met zichzelf hield; een handvol even stoere paarse strandlopers die over de basaltblokken glibberden, en, om het compleet te maken, ook een clubje steenlopers die de algenbedden aan het opschudden waren. Leuk! En daarmee was de wandeling al helemaal geslaagd. Maar er wachtte hun nog een grote verrassing bij de snackbarak aan het begin van de pier. Daar, op een strandje tussen de kribben, en duidelijk iets consumerend, stond een bonte kraai. Jawel, een bonte kraai! De eerste van zijn soort die de Garlicbirders in Nederland mochten treffen! Zo gewoon op hun Baltische en Schotse reizen, maar hier, waar op een schoolbord te lezen stond ‘ballen uit eigen keuken’, hier zo bijzonder! En dan toch weer in Hoek van Holland met zijn inmiddels geliquideerde huiskraaienkolonietje. Een klein beetje compensatie dan toch, deze bonte kraai.
Zo opgetogen waren de Garlicbirders over dit weekend, dat het hen niet veel deed toen er ’s middags een stuk daklijst van het verenigingsgebouw onder luid geraas op het balkon neerkletterde. Het stuk daklijst zat er overigens binnen een uur weer muurvast op. Nog een goeie actie van onze Garlicbirders!

'Hoe nu verder?’, avontuur bij Strijensas

Daar stonden de 2 Garlicbirders dan, bij een moddergeul die als pad diende langs een kletsnat land met kniediepe, nog met ijs bedekte plassen. Ze waren tot daar gekomen na een prettige, maar zompige tocht langs de oostelijke plassen in het Deltanatuurgebied langs het Hollands Diep bij Strijensas. Honderden wintertalingen en tientallen pijlstaarten hadden ze al gezien tussen alle andere eenden en de honderden grauwe ganzen; brilduikers, meeuwen, futen en aalscholvers; mezen die met hen waren meegevlogen. En nu wilden zij achterom, door het vloedbos. Links van hen prikkeldraad dat de Schotse hooglanders in het gebied binnen moest houden, rechts van hen een aaneenschakeling van diepe, nog beijsde plassen, en voor hen een als pad bedoelde moddergeul die bij hen traumatische herinneringen aan een wandeling door het moeras in Biebrza, Polen opriep.
Hoe nu verder? Teruggaan kon natuurlijk, maar dan zou de tocht van vandaag toch wel een teleurstellende worden. Maar door de modder verder was echt geen optie: Garlicbirder P. was bij een poging daartoe tot net iets onder de rand van zijn kaplaarzen in het slijk gezogen, de laarzen van birder D. waren zo’n 10 cm korter…
De moedige oplossing kwam van Garlicbirder D. Zij zag dat de grond aan gene zijde van het prikkeldraad veel minder zompig en nat was dan aan deze kant, een smalle strook weliswaar tussen draad en diepe plassen (eigenlijk al het Hollands Diep), maar ongetwijfeld beloopbaar. En zo geschiedde het dat onze knofvogelaars zich over het prikkeldraad werkten en langs het modderpad liepen tot waar dit weer begaanbaar werd. Daar wurmden zij zich weer door de heining heen. De Grote Modderhindernis was bedwongen!
Vlak daarop, als beloning leek het wel, vloog er een flinke, bruine vogel met trage wiekslag zo’n 30 meter voor hen op uit het veld om in het vloedbos te verdwijnen. Toen hij een bocht maakte en hen zo zijn profiel toonde, riepen beiden uit: roerdomp! Ja mensen, en zo was het: hun 4e visuele waarneming van deze mysterieuze vogel. Wat een geluk!
Nauw bekomen van dit opwindend gebeuren ziet D., en even later P., 3 reeën tussen de bomen in het moeras. Die zien haar ook, en hun witte spiegels verdwijnen dansend tussen de groenbemoste stammen. En dan klinkt er een geluid als de roep van een roofdier, een wolf of zo…Het duurt even, maar dan beseffen de Garlicbirders dat het geluid komt van een ree, dit is het blaffen waar deze hertjes bekend om staan. Nooit eerder hadden onze vogelvrinden dit gehoord!

Maar wacht, het avontuur ging nog verder! Het pad boog in al zijn modderigheid van het veld af, het moerasbos in. En daar, op en rond dit pad, graasden in totaal 8 hooglanders, groot en klein. Nu zegt bijvoorbeeld een Natuurmonumenten dat de minimale veilige afstand tussen mens en grote grazer 25 meter bedraagt. En dat je nooit achterlangs deze dieren dient te lopen. Inmiddels weten de Garlicbirders dat dit theorie is. In de praktijk zul je soms op veel kortere afstand langs deze roodbruine runderen moeten, ook achterlangs, en zeker als ze op je route staan. Wat de Garlicbirders ook weten, na een angstig treffen met een van deze dieren te Tiengemeten, is dat deze niet 100% betrouwbaar zijn.
En dan blijft dus een van de 8 runderen op het pad staan terwijl hij de Garlicbirders wel degelijk heeft gezien, sterker nog, terwijl hij hen nauwlettend volgt. Op dit soort momenten is het Garlicbirder P. die dan de ‘lead’ neemt. Hij zoekt rustig bewegend een weg zo ver mogelijk om het niet-wijkende dier heen, terwijl hij het op vriendelijke toon toespreekt in de trant van: ’Sta je daar zo lekker te grazen? Nou, wij lopen gewoon langs, heel rustig, zie je wel? En jij bent ook heel rustig, hè…’. Dit zonder het dier aan te kijken. Birder D., de meest getraumatiseerde, volgt hem, en kijkt ook het dier niet aan. En ook dit keer ging het goed, maar was het extra zwaar vanwege de moeilijke gang door modder en plassen. Spannend!
Verderop in het bos een tweede groep hooglanders op het pad! Er is hier meer ruimte voor een boog links om de dieren heen, blubberend en glibberend. Maar ook hier lopen de dieren niet zelf een stukje uit de weg. P. zet al zijn vocale talenten in om een sfeer van rust en goedwillendheid te creëren. D. doet nu ook mee: ‘ja, jullie zijn lief hè….wij zijn ook lief.’ Ook deze passage loopt goed af.
Bijna zijn ze het moerasbos uit als ze nogmaals een paar hooglanders op hun pad vinden. Twee jonge dieren dit keer die ook niet echt opzij gaan. Wat is er toch met die beesten? Maar ook nu komt het toch weer goed.

Was het tot dan toe zonnig, nu schoven er dunne, grijze wolken voor de zon. Maar dat deed er niet aan af dat de Garlicbirders nog mooie waarnemingen deden, zoals: de 3 putters op het prikkeldraad in volle kleurenpracht; of de zwart-witte vlucht van honderd kuifeenden; de slechtvalk wiens overvliegen een grote cirkel van verzenuwd rondzwemmende watervogels veroorzaakte. Het was een avontuurlijke en bijzondere dag!

En dan nog dit: Waar zijn de tafeleenden?

Dit jaar zijn de Garlicbirders er al 5 maal op uit geweest: Ackerdijk, Slikken van Flakkee, Kwade Hoek, Groene Strand/Westplaat en dan vandaag Strijensas. Alle tochten, zo is ons verzekerd, waren zeer de moeite waard, met in totaal vele waarnemingen. Een greep daaruit: baardmannetje, goudhaantje, groenling, staartmees, havik, waterral, kuifduiker, pijlstaart, ijsvogel, slechtvalk.
Maar wie ze ook waarnamen, niet die ene watervogel die er toch elk seizoen ook bij is tussen de kuifeenden en de smienten, de slobeenden en de talingen, de toppers, wilde eenden en de pijlstaarten, de bergeenden en de krakeenden, nee, tot nu toe zagen de Garlicbirders geen tafeleenden! Enig idee hoe dat zou komen? Stuur je theorie per e-mail naar de Garlicbirders!

Een dam heeft 2 zijden: een rondje 'carbirden'

Voor een combinatie van vogelen vanuit de auto, wandelend vogelen en het nuttigen van pepersalami is de Brouwersdam met directe omgeving bij uitstek geschikt. En maandag was het dan weer eens zover dat enkele Garlicbirders die dam bezochten. Men volgt dan de routine om eerst aan de zeezijde te beginnen, vanaf Goeree. Deze dag was het mooi licht en zonnig, en net niet te koud, met een aflandige wind. Deze laatste zorgde er wel voor dat vogels als duikers, zaagbekken en eiders wat ver op zee zaten, maar met de budget-telescoop waarover de Garlicbirders beschikken (donaties zijn altijd welkom!), konden zij er toch wel chocola van maken. En natuurlijk zijn er de duidelijk te herkennen dieren aan de waterkant zoals scholeksters, rotganzen, tureluurs, wulpen, bontbekplevieren, een goudplevier en steenlopers. En een zeehond. Een Duits echtpaar dat over het strand naar het water loopt ziet het dier eerst niet, terwijl het toch behoorlijk dichtbij ligt. Maar na een paar minuten krijgt mijnheer het volwassen dier in de gaten. Met zijn fototoestel in de hand loopt hij op de zeehond af. Die gaat er natuurlijk vandoor zodra de man op minder dan 30 meter is genaderd. De Duitser heft vertwijfeld de armen ten hemel...heeft hij niet eens een foto kunnen maken! Tja, de Garlicbirders die het tafereel gadeslaan schudden meewarig het hoofd. Duitsers en zeehonden, het zal nooit wat worden.
Aan de Zeeuwse zijde wandelen onze birders langs de Grevelingen richting Scharendijke. Eerst komen ze langs enkele vreemde zeilschepen. Aan een ervan hangt een spandoek met daarop de tekst: Lees het boek 'Ik, Jezuha ben Pantera'.  Nou ja, wie weet...Op een steendammetje langs een strandje even verder zien zij een ijsvogel. Het beestje toont zich zeer op zijn gemak, 't kijkt ontspannen om zich heen, vangt eens een visje, en vliegt dan steeds een meter of 10 verder. Dit was een goed ijsvogeljaar voor onze Garlicbirders, o.m. ook Rob den IJsvogel indachtig.
Op hun verdere rit en wandelingen rond de klotsende, zonreflecterende Grevelingen zien de knofvogelaars nog diverse water- en zangvogels en zeehonden. En per ongeluk eigenlijk eindigen ze op een niet eerder door hen belopen hoge polderdijk met uitzicht over rietlanden en zandplaten in het Grevelingenmeer. Ze zien er pijlstaarten en wintertalingen en voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een slechtvalk! Ja, het was weer mooi vandaag.

Ook slechte vogeldagen kunnen goed uitpakken!

Dan zijn er van die dagen, u kent ze vast ook wel, lieve lezer, van die dagen dat de zon zich nauwelijks laat zien, stormachtige winden duinen doen stuiven en regendreiging niet van de lucht is. Op het meer stuwen ontelbare golven zich schuimend naar voren, een verre branding slaat stuk tot nevel. Zo'n dag was het afgelopen zondag dus. En juist deze zondag wilde een clubje Garlicbirders er toch echt weer eens op uit (ja, die feestdagen, hoe prettig en vrolijk ook, zitten het vogelen soms danig in de weg!). Ondanks een toch weer mindere weersverwachting, ging men, en men koos voor het nabije Westplaat.
Nauw echter was men de deur uit, op weg naar de Garlicbirders -SUV (Stoer Uitziend Voertuig), of daar werd men een koppeltje grote gele kwikstaarten gewaar dat onrustig zoals zij dat doen boven de singel fladderde. Leuk, grote gele kwikken midden in de stad!
Te Westplaat viel de vogelstilte op die er heerste. Normaal is het een piepen en tjilpen van belang, nu was er slechts het loeien van de stormachtige wind en het knetteren van de hoogspanningskabels hoog boven. Eenmaal over het Oostvoornse meer heenkijkend viel onze knofvogelaars ook daar het gebrek aan vogels op. Gelukkig was er nog wel íets te zien: middelste zaagbekken, dodaarsjes en...3 wilde zwanen. De dieren dobberden er als gekken.
Dan stak men de dam over, naar de zeezij. Op de brede duinenrijgelijke dam was er ook niets te zien of te horen, en een blik over de grijze slikken onder de grijze lucht met ver weg een grijze teruggetrokken zee beloofde ook niet veel goeds. Ja, scholeksters en wulpen verder weg, wat bergeenden dichterbij...en weer een groepje wilde zwanen, die hun koppen in hun veren hadden gestoken, zodat onze birders het niet zeker wisten. En dan...over de dam vanaf het meer gevlogen, statig en sierlijk: 2 wilde zwanen; hun melancholische roep vliegt mee in de wind. In een grote, perfecte boog tegen de wind in vliegen zij naar hun soortgenoten op het slik. Met recht omhoog gestrekte halzen landen zij tussen hen in, Wat een gratie!
Met de groep zwanen nog in zicht stuiten onze Garlicbirders even verder op het lijkje van een zeekoet. Ze rollen het lichaampje voorzichtig om, en zien dat het vrijwel ongeschonden is. Ach toch, zo'n klein beestje dat zo thuis was op de zee, nu als aas op het land. ' Stomme rotnatuur', kan een der birders niet nalaten te denken.
Per GB-mobiel gaat het dan verder langs de rand van Maasvlakte II naar de Nieuwe Waterweg. Ook daar lijkt de oogst aanvankelijk mager; wat zilvermeeuwen, aalscholvers en een paar coasters op een ruwe, korte golfslag. Maar OK, daar toch een paar eidereenden in de verte...En dan, terwijl men in de auto net een broodje met pepercervelaat naar binnen werkt, minstens 2 jan-van-genten! Wat een magnifieke zwevers! Ze laten zich van hoog naar laag vallen, en al komt het niet van zo'n spectaculaire duik waar deze vogels beroemd om zijn, het is fantastisch om deze dieren hier te zien! En zo leert deze knofvogelexpeditie maar weer eens dat het niet per se om kwantiteit gaat.

Goede buren...!

Het onderkomen van The Garlicbirders is gevestigd in hetzelfde statige gebouw als waar multimediaconcern Ducksingel Productions (DSP) kantoor houdt. Nu ja, zult u, lieve lezer en knofvogelvriend, zeggen: wat heeft knofvogelen met moderne media van doen? Waarom moet ik dit weten?
Welnu, het is eigenlijk heel eenvoudig: onze Garlicbirders maken best nogal eens gebruik van de diensten van DSP. Hoe dacht u dat bijvoorbeeld de grafische uitingen die dit Garlicbirdersblog zo menigmaal sieren tot stand komen? Juist, dat is het werk van DSP Graphics. En die enkele keer dat een filmpje het blog opluistert...ook hier heeft Ducksingel Productions de hand in, middels dochter DSP Movies moet u weten. Nu is dit DSP Movies niet gespecialiseerd in vogelfilms. Het grootste deel van wat zij daar maken gaat helemaal niet over vogels. En bij sommige van hun producties schudden de Garlicbirders het hoofd. Neem bijvoorbeeld de onlangs gestarte politieke serie 'In gesprek met de premier', waarvan hier een aflevering...Ook u, lezer, staat er wat vreemd van te kijken, durven wij wedden.
Maar dan eens in de zoveel tijd scheidt DSP Movies een rolprent af die de Garlicbirders wel kunnen waarderen. Dat geldt zeker voor 'De Zuid-Hollandse kust', dat onlangs werd uitgebracht. Hoewel ook hier vogels niet centraal staan, toont men fraaie beelden van 2 van de populairste wandelgebieden van onze vogel & knoflook minnenden: Westplaat en vooral Kwade Hoek! Bekijk de beelden en geniet u ook van de ruimte en weidsheid die zij ademen...

En dan ziet u hier toch ook bergeenden en heel veel spreeuwen. En een paard.
(U kunt hier de film rechtstreeks en in hogere resolutie op het Ducksingelkanaal op YouTube bekijken.)

Ackerdijkse Plassen

En dan is de rondleiding die enkele Garlicbirders verleden week in groepsverband door het kerngebied van de Ackersdijkse Plassen kregen nog vermeldenswaard. Het water, zo meldde de gids, stond er nooit zo hoog. Maar eigenlijk vergrootte dit de pret alleen maar: u had onze knofvogelaars eens enthousiast door de blubber moeten zien stappen op hun kaplaarzen! Een aparte ervaring was het om in zeer oud Hollands landschap te lopen en aan de kim de skyline van Rotterdam te zien tegen de opgaande zon. En qua vogels geen heel bijzondere, maar bijzonder was toch wel om op 1 wandeling een buizerd, een kiekendief, een sperwer en een torenvalk te zien. En de eerste pijlstaarten en wintertalingen van het seizoen! En sijsjes.