Een dam heeft 2 zijden: een rondje 'carbirden'

Voor een combinatie van vogelen vanuit de auto, wandelend vogelen en het nuttigen van pepersalami is de Brouwersdam met directe omgeving bij uitstek geschikt. En maandag was het dan weer eens zover dat enkele Garlicbirders die dam bezochten. Men volgt dan de routine om eerst aan de zeezijde te beginnen, vanaf Goeree. Deze dag was het mooi licht en zonnig, en net niet te koud, met een aflandige wind. Deze laatste zorgde er wel voor dat vogels als duikers, zaagbekken en eiders wat ver op zee zaten, maar met de budget-telescoop waarover de Garlicbirders beschikken (donaties zijn altijd welkom!), konden zij er toch wel chocola van maken. En natuurlijk zijn er de duidelijk te herkennen dieren aan de waterkant zoals scholeksters, rotganzen, tureluurs, wulpen, bontbekplevieren, een goudplevier en steenlopers. En een zeehond. Een Duits echtpaar dat over het strand naar het water loopt ziet het dier eerst niet, terwijl het toch behoorlijk dichtbij ligt. Maar na een paar minuten krijgt mijnheer het volwassen dier in de gaten. Met zijn fototoestel in de hand loopt hij op de zeehond af. Die gaat er natuurlijk vandoor zodra de man op minder dan 30 meter is genaderd. De Duitser heft vertwijfeld de armen ten hemel...heeft hij niet eens een foto kunnen maken! Tja, de Garlicbirders die het tafereel gadeslaan schudden meewarig het hoofd. Duitsers en zeehonden, het zal nooit wat worden.
Aan de Zeeuwse zijde wandelen onze birders langs de Grevelingen richting Scharendijke. Eerst komen ze langs enkele vreemde zeilschepen. Aan een ervan hangt een spandoek met daarop de tekst: Lees het boek 'Ik, Jezuha ben Pantera'.  Nou ja, wie weet...Op een steendammetje langs een strandje even verder zien zij een ijsvogel. Het beestje toont zich zeer op zijn gemak, 't kijkt ontspannen om zich heen, vangt eens een visje, en vliegt dan steeds een meter of 10 verder. Dit was een goed ijsvogeljaar voor onze Garlicbirders, o.m. ook Rob den IJsvogel indachtig.
Op hun verdere rit en wandelingen rond de klotsende, zonreflecterende Grevelingen zien de knofvogelaars nog diverse water- en zangvogels en zeehonden. En per ongeluk eigenlijk eindigen ze op een niet eerder door hen belopen hoge polderdijk met uitzicht over rietlanden en zandplaten in het Grevelingenmeer. Ze zien er pijlstaarten en wintertalingen en voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een slechtvalk! Ja, het was weer mooi vandaag.

Rob den IJsvogel

Natuurlijk, lieve knofvogelvriend, natuurlijk weten The Garlicbirders het maar al te goed: het is niet gepast om als serieus vogelaar namen te geven aan waargenomen vogels. O zeker, uw kooivogel mag u elke naam geven die u maar wilt, al is Piet voor een kanarie weinig origineel, of Lorre voor de papegaai. Maar dat u als vogelaar een zeearend spot en deze dan Arend doopt, een paartje casarca's Cazimir en Cassandra noemt of een stel kokmeeuwen Cockie en Koos is absoluut 'not done'. U zou zich een dilettant tonen en uw waarnemingen zouden niet serieus worden genomen. Dit weten, als gezegd, ook de Garlicbirders. En toch, beste lezer, gebeurde het vandaag dat zij wel degelijk een in het wild waargenomen vogel van een naam voorzagen. Laten wij in het kort schetsen hoe dit zo gekomen is.
Niet al te vroeg vanochtend toog het desbetreffend clubje Garlicbirders naar de boven Rotterdam The Hague Airport (ach, heette het nog maar Vliegveld Zestienhoven) gelegen Ackerdijkse Plassen, een niet al te groot natuur- en recreatiegebied waar relatief veel vogelwaarnemingen worden gedaan. Het was perfect zonnig, windstil herfstweer met een vleugje nevel hier en daar. Het wandelen was er zeer aangenaam (onze knofvogelaars zijn inmiddels ingesteld op het ontwijken van grotere en kleinere groepen druppelgehelmde racefietsamateurs, en het luide geroep en converseren van deze wanna-be Eddy Merckxen nemen ze, althans in dit gebied, ook voor lief). Ze genoten van de vele buizerds op het land (soms 5 tegelijk), de fraaie nieuwe uitkijktoren en de vele vogelgeluiden, zonder nou heel veel gevederden te zien. Uiteindelijk kwamen ze bij de kijkhut bij het meest oostelijke Ackerdijks plasje (na net 15 watersnippen te hebben gezien, mind you!) en wat ze daar zagen was weinig spectaculair, en in het omringend riet lieten zich diverse vogels door hun roep vermoeden maar niet zien. Maar het was goed. De birders liepen tussen de rietkragen naar de weg, alwaar zij aan een picnictafel hun boterham wilden eten. Vlak voor zij echter bij de weg waren zag Garlicbirder D. tussen het riet door, op nog geen 15 meter afstand, een ijsvogel op een paal zitten. Het beestje zag de birders ook, dat kon je merken, maar het bleef rustig zitten, een beetje om zich heen kijkend, zo nu en dan zijn zwartglinsterend kraaloogje op onze vogelvrienden vestigend, dan eens zachtjes voor zich uit kwetterpiepend. Minutenlang bleef hij daar, zodat de Garlicbirders hem tot op z'n kleinste veertjes konden observeren. Wat een kleuren! Het diep oranje van het borstje, het helderwit rond het nekje, het donkerblauw op de kruin, het zwart van de snavel. Jammer alleen dat hij z'n helderblauwe rug niet toonde. Maar dit was al geweldig.

En dan vloog het diertje, tussen hetwelk en de birders in die minuten iets van een band was ontstaan, dan toch weg. Naar een belendende sloot, ...waar de picnictafel op uitkeek, zo bleek toen de Garlicbirders daar hun boterham uitpakten (en voor elk een klein pakje Chocomel). En waarachtig...daar, op een plank in de sloot, als een feestelijk blauw vaantje zat daar de ijsvogel! Weer op z'n gemak, weer een beetje om zich heen kijkend, maar nu met de fluorescerend blauwe rug naar de birders gekeerd. Fietsers (nu meer van het type gezin of ouder echtpaar, de meeste namaak-Jacques Anquetils zaten nu op het terras van een of andere uitspanning achter de koffie met vlaai, of een bockbiertje) reden nietsvermoedend voorbij waar de ijsvogel zat. De Garlicbirders aten hun boterham en tuurden om de paar seconden naar het vogeltje met het grote hoofd (want dat hebben ijsvogels) en voelden een immer sterker wordende verbondenheid met het dier. Het leek wel of hij er speciaal voor hen was gaan zitten. En in de wetenschap dat ijsvogels een vaste stek hebben, en dat zij hem dus mogelijk bij een volgend bezoek aan de plassen nog eens zouden ontmoeten, ja, dat hij tot een oude bekende zou kunnen uitgroeien, ontstond bij onze vogelvrienden het idee om dan, bij hoge uitzondering, deze kleurige vogel die hen zo rustig terwille was geweest een naam te geven. Zo gedacht, zo gedaan. Het werd: Rob den IJsvogel. Een naam met een even stevige als sympathieke klank, zo meenden de Garlicbirders. En zo is het ook. Dus lieve lezer en knofvogelvriend, mocht u ooit in het oostelijk deel van de Ackerdijkse Plassen verzeild raken, en daar een ontspannen blauw-oranje-witgekleurde vogel met een groot hoofd bij het water tegenkomen, weet dan: dit is Rob den IJsvogel.

DE TIJD VLIEGT!

Meer dan een jaar, lieve knofvogelvrienden, meer dan een jaar is het stil geweest hier op het Garlicbirdersblog. En eerlijk gezegd hadden sommigen binnen The Garlicbirders er zich al bij neergelegd dat op 16 september 2014 het laatste blog online was gegaan. Maarrrrrr…u ziet, ongetwijfeld tot ook uw vreugde: 1 jaar en 3 weken na het fabuleuze blog over de Spreeuwenshow in Kwade Hoek is er dan toch weer een bijzonder Garlicbirderverhaal verschenen! Lees wat enkele Garlicbirders vandaag beleefden, en lees daarna in vogelvlucht welke highlights het afgelopen jaar de wereld van The Garlicbirders hebben verlicht. En lees dan ook tot uw opluchting dat onze Knofvogelaars 'are still going strong'. Inzake de toekomstige verschijningsfrequentie van het blog hebben de Garlicbirders van hun afdeling Communicatie een zwijgverbod opgelegd gekregen.

Een Zeldzaam Kleurrijk Hoekje

Na zondagochtend al tientallen goudhaantjes bij elkaar te hebben gezien in de struiken van Hoekje Jans en daar bij het kijkscherm een ijsvogel vanonder het vlonder onder hun voeten te hebben zien wegschieten; na honderden wulpen en tientallen kwikstaarten op en langs de Voornse Slikken te hebben gezien en vele honderden vinken en koperwieken van de zeekant te hebben zien binnentrekken, na dit alles en nog veel meer te hebben gezien (rovers!), besloot ons clubje Garlicbirders weer eens de oostoever van het Oostvoornse Meer te bezoeken. Die plek was al eerder verrassend vruchtbaar gebleken voor met name wat betreft watergevogelte.
In de vroege herfstkou, maar onder de nog warme oktoberzon liep ons clubje over de dijk langs de oostoever naar daar waar een draaiing hen in de luwte zou zetten als zij beneden aan de dijk een broodje (met pepercervelaat) zouden nuttigen. Ook nu liet de aan de dijk wonende cetti’s zanger zich horen met zijn ietwat afwijkende riedeltje (in het hele Westplaatgebied zitten wel 5 of 6 cetti’s, misschien meer).
Bij de bocht in de dijk gekomen zagen de birders 2 vogels beneden rondvliegen die aanvankelijk grauwgrijs leken, maar zodra de zon op hun veren reflecteerde helblauw en hardoranje kleurden: ijsvogels. Bij de plek die onze birders als lunchgelegenheid hadden gedacht. En jawel, gedurende het halve uur dat de vogelaars onder aan de dijk zaten vlogen 2 ijsvogels onophoudelijk van links naar rechts voor hun ogen, soms op slechts enkele meters afstand. De vogels doken naar visjes, die ze dan brachten naar hun door het riet aan het oog onttrokken nest. Dit deden zij onder veelvuldig roepen: een beetje metalig, schril piepen.
En dan hoorden de Garlicbirders, terwijl de ijsvogels heen en weer vlogen, ineens een ander metalig vogelgeluid: het kenmerkende getinkel van baardmannetjes! En zie, in het riet bij de ijsvogels dook inderdaad een paartje baardmannetjes. Geen heel zeldzame vogel, maar je ziet ze beslist ook niet elke dag! En wat een fraaie beestjes om te zien! Na niet al te lang verdween het stel via een belendende struik uit het oog. Maar…ijsvogels en baardmannetjes bij elkaar, onze birders waren blij dit meegemaakt te mogen hebben.
Voor zij echter hun vreugde hierover naar elkaar konden uitwisselen, landde in de struik waarlangs zojuist de baardmannen verdwenen een paartje piepkleine vogels met een geel-oranje streepje op de kruin en een wat onnozele uitdrukking op het kopje…Goudhaantjes! Nu hadden de birders er die ochtend al meer gezien dan in hun hele vogelaarsleven tot dan toe bij elkaar, maar hier, waar de ijsvogels nog rondvlogen en de baardmannetjes zojuist waren vertrokken, om daar dan ook nog eens goudhaantjes te zien, dit beleefden onze vogelvrinden als puur vogelaarsgeluk!

SUCCESVOL JAAR BLIJFT STIL VOOR DE BUITENWERELD

Ook nu weer betekende het uitblijven van berichten op het Garlicbirdersblog niet dat er van het knofvogelfront niets te melden viel. Integendeel, het afgelopen jaar is de knofvogellijst weer uitgebreid met een handvol soorten (waaronder 2 uilensoorten!), werden er fraaie waarnemingen gedaan en nieuwe gebieden geëxploreerd. Dat het stil bleef op het blog is slechts te wijten aan hardnekkige laksheid. Het is helaas niet anders.
In het ‘stille’ jaar zijn de Garlicbirders in 4 nieuwe gebieden geweest: Meijendel bij Wassenaar, De Betuwe rond Erichem en Buren, het Westerwold (ZO-Groningen) wat wel de ontdekking van het jaar genoemd mag worden, en de streek rond Diepenheim (Twente). Ze zijn bij Zierikzee geweest en op de Hoge Veluwe. En natuurlijk kwamen ze nog het meest op de makkelijker bereikbare vaste vogellocaties zoals Kwade Hoek, Westplaat, Ackerdijkse Plassen, Aalkeetbuiten- en Broekpolder en Strijensas. Ook rond het verenigingsgebouw was er van alles te beleven; zoals onlangs nog de torenvalk erboven, of de staartmezen langs de singel aan de voorkant. Een jaar geleden doken er kroon- en mandarijneenden in diezelfde singel op. Ze zwemmen er nog steeds.
Nieuwe soorten op de lijst zijn bladkoning (zeldzaam!); isabeltapuit (nog zeldzamer!), rechtopstaand als een stokstaartje; de kanoet in zijn prachtkleed (was een schaamvogel); wespendief en steen- en bosuil (vooral die laatste betrof een indringende confrontatie). Dan was nog nieuw de glanskop (de matkop werd trouwens ook gezien) en misschien de spotvogel en de kwartel. Maar die laatsten mogen we niet als zeker meetellen.
Niet nieuw, maar wel voor Nederland heel bijzonder, zeker als we het over hartje winter hebben, was de hop bij Ackerdijk, kleumend in het kozijn van een koeienstal. En de Garlicbirders hebben op de Maasvlakte en op Flakkee prachtige witte buizerds leren kennen. Dit jaar kwam ook de visarend van Westplaat weer eens een paar keer in beeld.
Inderdaad, het was fijn geweest als de Garlicbirders u met actuele blogs over dit alles en nog veel meer hadden geïnformeerd. Het heeft niet zo mogen zijn, en voor de toekomst…laten we maar niets beloven.

Knofeend

Heugelijk dat we heden de purperreiger mochten ontdekken, geweldig dat we 2 ijsvogeltjes zagen, maar historisch dat wij, The Garlicbirders, vandaag de witteborsteend officieel als soort hebben erkend, en wel met de naam KNOFEEND!

Het is tekenend dat op het hele internet geen goeie afbeelding van deze eend is te vinden, terwijl je dit type toch zeer regelmatig tegenkomt. Het beest beschouwt men eenvoudigweg niet als aparte soort. Voor ons knofvogelaars dus is het wel een aparte soort. Zodra we een goeie foto van deze watervogel hebben, komt-ie op onze vogellijst, de knofeend!