Ja lieve mensen en knofvogelvrienden, dat was me vorige week zondag wat, met onze Garlicbirders bij de Slufter, het baggerdepot aan de zuidrand van de Maasvlakte. Nadat daar wekenlang een invasie van zwaarbetoeterde vogelaars was langsgetrokken, was er geen serieuze vogelschouwer in Nederland meer die de zeldzame arendbuizerd nog niet had gezien. Zoals u weet bleek bij die Slufter zo’n voor ons land zo zeldzame vogel domicilie te hebben gekozen. Enkele Garlicbirders zagen die eerste dag toen ook de arendbuizerd, maar de kwaliteit van de waarneming was benedenmaats. En nu, vorige week dus, hadden onze knofvrienden (inderdaad, weer salami op het brood!) het rijk weer alleen op Westplaat en bij de Slufter…en de arendbuizerd, die exoot, toonde zich aan hen alleen, terwijl hij imposant in de wind hangend naar prooi speurde. En passant verjoeg de rover nog 3 plaatselijke buizerds die ook bij het baggerdepot op voedsel uit waren. Een prachtig gezicht!
En dan vandaag, een zondag later, deden de Garlicbirders (dezelfden van de zondag ervoor) weer eens Hoek van Holland aan (na een sjagrijnopwekkende tocht vol omleidingen, maar dit geheel terzijde). Zij hoopten er de eerste steenlopers van het seizoen te zien, en toch eindelijk weer eens de huiskraaien. En jawel, tussen en op de basaltblokken langs de pier toonden zich tientallen energieke steenlopertjes en, cadeautje, evenzovele paarse strandlopertjes. Wat een aardig gezicht was het!
Terug op de Koningin Emma Boulevard, richting Vispaleis…Ja hoor! Twee, drie huiskraaien! Ze kwamen heel dichtbij en lieten zich zeer goed bekijken. Wat een alleraardigste kraaiensoort, konden onze Garlicbirders weer eens vaststellen. En dan, lieve knofvogelvriend, en dan te bedenken dat over het voortbestaan van deze innemende schreeuwlelijken de Raad van State uitspraak zal doen. Een laatste uitspraak in een serie gedingen met als kern: mogen de huiskraaien afgeschoten worden of niet? Ja, u leest het goed: afschieten! Dat is wat de Provincie Zuid Holland graag zou doen, op basis van een rapport van de eco-racistische vogelorganisatie SOVON. Maar om hoeveel kraaien gaat het dan eigenlijk, horen wij uw vraag al. Even de zaken op een rijtje: Ergens eind vorige eeuw arriveert een koppeltje huiskraaien als verstekelingen op een waarschijnlijk Egyptisch schip aan de monding van de Nieuwe Waterweg. Ze vestigen zich ergens vlakbij Hoek van Holland en weten kort daarna een nestje groot te brengen. In de ongeveer 15 jaren vanaf toen is de familie uitgebreid. Al enkele jaren is hun aantal nu stabiel tegen de 30. De kleine kolonie heeft zich niet verspreid, en leeft in een straal van enkele kilometers rond het Hoekse Vispaleis, een bron van eiwitten. Ze leven er met en tussen gewone kraaien en kauwtjes. De huiskraaien worden door veel Hoekers als plaatsgenoten zeer gewaardeerd. Een zorgeloze situatie. Zou men denken. Maar dan heeft men buiten instellingen als SOVON en de provinciale milieudienst gerekend. Die kenmerken de huiskraai als invasieve exoot, gevaarlijk voor de gezondheid en voor andere kraaiachtigen! Een bedreiging voor het vaderland!
Tot nu toe hebben ruimdenkender instellingen als Faunabescherming nog in juridische etappes het noodlot voor de huiskraaien kunnen afwenden. En thans is het finale! Het leven van de Hoekse huiskraaien ligt nu dus in de handen van de Raad van State. De Garlicbirders houden hun adem in!
