'Hoe nu verder?’, avontuur bij Strijensas

Daar stonden de 2 Garlicbirders dan, bij een moddergeul die als pad diende langs een kletsnat land met kniediepe, nog met ijs bedekte plassen. Ze waren tot daar gekomen na een prettige, maar zompige tocht langs de oostelijke plassen in het Deltanatuurgebied langs het Hollands Diep bij Strijensas. Honderden wintertalingen en tientallen pijlstaarten hadden ze al gezien tussen alle andere eenden en de honderden grauwe ganzen; brilduikers, meeuwen, futen en aalscholvers; mezen die met hen waren meegevlogen. En nu wilden zij achterom, door het vloedbos. Links van hen prikkeldraad dat de Schotse hooglanders in het gebied binnen moest houden, rechts van hen een aaneenschakeling van diepe, nog beijsde plassen, en voor hen een als pad bedoelde moddergeul die bij hen traumatische herinneringen aan een wandeling door het moeras in Biebrza, Polen opriep.
Hoe nu verder? Teruggaan kon natuurlijk, maar dan zou de tocht van vandaag toch wel een teleurstellende worden. Maar door de modder verder was echt geen optie: Garlicbirder P. was bij een poging daartoe tot net iets onder de rand van zijn kaplaarzen in het slijk gezogen, de laarzen van birder D. waren zo’n 10 cm korter…
De moedige oplossing kwam van Garlicbirder D. Zij zag dat de grond aan gene zijde van het prikkeldraad veel minder zompig en nat was dan aan deze kant, een smalle strook weliswaar tussen draad en diepe plassen (eigenlijk al het Hollands Diep), maar ongetwijfeld beloopbaar. En zo geschiedde het dat onze knofvogelaars zich over het prikkeldraad werkten en langs het modderpad liepen tot waar dit weer begaanbaar werd. Daar wurmden zij zich weer door de heining heen. De Grote Modderhindernis was bedwongen!
Vlak daarop, als beloning leek het wel, vloog er een flinke, bruine vogel met trage wiekslag zo’n 30 meter voor hen op uit het veld om in het vloedbos te verdwijnen. Toen hij een bocht maakte en hen zo zijn profiel toonde, riepen beiden uit: roerdomp! Ja mensen, en zo was het: hun 4e visuele waarneming van deze mysterieuze vogel. Wat een geluk!
Nauw bekomen van dit opwindend gebeuren ziet D., en even later P., 3 reeën tussen de bomen in het moeras. Die zien haar ook, en hun witte spiegels verdwijnen dansend tussen de groenbemoste stammen. En dan klinkt er een geluid als de roep van een roofdier, een wolf of zo…Het duurt even, maar dan beseffen de Garlicbirders dat het geluid komt van een ree, dit is het blaffen waar deze hertjes bekend om staan. Nooit eerder hadden onze vogelvrinden dit gehoord!

Maar wacht, het avontuur ging nog verder! Het pad boog in al zijn modderigheid van het veld af, het moerasbos in. En daar, op en rond dit pad, graasden in totaal 8 hooglanders, groot en klein. Nu zegt bijvoorbeeld een Natuurmonumenten dat de minimale veilige afstand tussen mens en grote grazer 25 meter bedraagt. En dat je nooit achterlangs deze dieren dient te lopen. Inmiddels weten de Garlicbirders dat dit theorie is. In de praktijk zul je soms op veel kortere afstand langs deze roodbruine runderen moeten, ook achterlangs, en zeker als ze op je route staan. Wat de Garlicbirders ook weten, na een angstig treffen met een van deze dieren te Tiengemeten, is dat deze niet 100% betrouwbaar zijn.
En dan blijft dus een van de 8 runderen op het pad staan terwijl hij de Garlicbirders wel degelijk heeft gezien, sterker nog, terwijl hij hen nauwlettend volgt. Op dit soort momenten is het Garlicbirder P. die dan de ‘lead’ neemt. Hij zoekt rustig bewegend een weg zo ver mogelijk om het niet-wijkende dier heen, terwijl hij het op vriendelijke toon toespreekt in de trant van: ’Sta je daar zo lekker te grazen? Nou, wij lopen gewoon langs, heel rustig, zie je wel? En jij bent ook heel rustig, hè…’. Dit zonder het dier aan te kijken. Birder D., de meest getraumatiseerde, volgt hem, en kijkt ook het dier niet aan. En ook dit keer ging het goed, maar was het extra zwaar vanwege de moeilijke gang door modder en plassen. Spannend!
Verderop in het bos een tweede groep hooglanders op het pad! Er is hier meer ruimte voor een boog links om de dieren heen, blubberend en glibberend. Maar ook hier lopen de dieren niet zelf een stukje uit de weg. P. zet al zijn vocale talenten in om een sfeer van rust en goedwillendheid te creëren. D. doet nu ook mee: ‘ja, jullie zijn lief hè….wij zijn ook lief.’ Ook deze passage loopt goed af.
Bijna zijn ze het moerasbos uit als ze nogmaals een paar hooglanders op hun pad vinden. Twee jonge dieren dit keer die ook niet echt opzij gaan. Wat is er toch met die beesten? Maar ook nu komt het toch weer goed.

Was het tot dan toe zonnig, nu schoven er dunne, grijze wolken voor de zon. Maar dat deed er niet aan af dat de Garlicbirders nog mooie waarnemingen deden, zoals: de 3 putters op het prikkeldraad in volle kleurenpracht; of de zwart-witte vlucht van honderd kuifeenden; de slechtvalk wiens overvliegen een grote cirkel van verzenuwd rondzwemmende watervogels veroorzaakte. Het was een avontuurlijke en bijzondere dag!

En dan nog dit: Waar zijn de tafeleenden?

Dit jaar zijn de Garlicbirders er al 5 maal op uit geweest: Ackerdijk, Slikken van Flakkee, Kwade Hoek, Groene Strand/Westplaat en dan vandaag Strijensas. Alle tochten, zo is ons verzekerd, waren zeer de moeite waard, met in totaal vele waarnemingen. Een greep daaruit: baardmannetje, goudhaantje, groenling, staartmees, havik, waterral, kuifduiker, pijlstaart, ijsvogel, slechtvalk.
Maar wie ze ook waarnamen, niet die ene watervogel die er toch elk seizoen ook bij is tussen de kuifeenden en de smienten, de slobeenden en de talingen, de toppers, wilde eenden en de pijlstaarten, de bergeenden en de krakeenden, nee, tot nu toe zagen de Garlicbirders geen tafeleenden! Enig idee hoe dat zou komen? Stuur je theorie per e-mail naar de Garlicbirders!

Een dam heeft 2 zijden: een rondje 'carbirden'

Voor een combinatie van vogelen vanuit de auto, wandelend vogelen en het nuttigen van pepersalami is de Brouwersdam met directe omgeving bij uitstek geschikt. En maandag was het dan weer eens zover dat enkele Garlicbirders die dam bezochten. Men volgt dan de routine om eerst aan de zeezijde te beginnen, vanaf Goeree. Deze dag was het mooi licht en zonnig, en net niet te koud, met een aflandige wind. Deze laatste zorgde er wel voor dat vogels als duikers, zaagbekken en eiders wat ver op zee zaten, maar met de budget-telescoop waarover de Garlicbirders beschikken (donaties zijn altijd welkom!), konden zij er toch wel chocola van maken. En natuurlijk zijn er de duidelijk te herkennen dieren aan de waterkant zoals scholeksters, rotganzen, tureluurs, wulpen, bontbekplevieren, een goudplevier en steenlopers. En een zeehond. Een Duits echtpaar dat over het strand naar het water loopt ziet het dier eerst niet, terwijl het toch behoorlijk dichtbij ligt. Maar na een paar minuten krijgt mijnheer het volwassen dier in de gaten. Met zijn fototoestel in de hand loopt hij op de zeehond af. Die gaat er natuurlijk vandoor zodra de man op minder dan 30 meter is genaderd. De Duitser heft vertwijfeld de armen ten hemel...heeft hij niet eens een foto kunnen maken! Tja, de Garlicbirders die het tafereel gadeslaan schudden meewarig het hoofd. Duitsers en zeehonden, het zal nooit wat worden.
Aan de Zeeuwse zijde wandelen onze birders langs de Grevelingen richting Scharendijke. Eerst komen ze langs enkele vreemde zeilschepen. Aan een ervan hangt een spandoek met daarop de tekst: Lees het boek 'Ik, Jezuha ben Pantera'.  Nou ja, wie weet...Op een steendammetje langs een strandje even verder zien zij een ijsvogel. Het beestje toont zich zeer op zijn gemak, 't kijkt ontspannen om zich heen, vangt eens een visje, en vliegt dan steeds een meter of 10 verder. Dit was een goed ijsvogeljaar voor onze Garlicbirders, o.m. ook Rob den IJsvogel indachtig.
Op hun verdere rit en wandelingen rond de klotsende, zonreflecterende Grevelingen zien de knofvogelaars nog diverse water- en zangvogels en zeehonden. En per ongeluk eigenlijk eindigen ze op een niet eerder door hen belopen hoge polderdijk met uitzicht over rietlanden en zandplaten in het Grevelingenmeer. Ze zien er pijlstaarten en wintertalingen en voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een slechtvalk! Ja, het was weer mooi vandaag.

Goede buren...!

Het onderkomen van The Garlicbirders is gevestigd in hetzelfde statige gebouw als waar multimediaconcern Ducksingel Productions (DSP) kantoor houdt. Nu ja, zult u, lieve lezer en knofvogelvriend, zeggen: wat heeft knofvogelen met moderne media van doen? Waarom moet ik dit weten?
Welnu, het is eigenlijk heel eenvoudig: onze Garlicbirders maken best nogal eens gebruik van de diensten van DSP. Hoe dacht u dat bijvoorbeeld de grafische uitingen die dit Garlicbirdersblog zo menigmaal sieren tot stand komen? Juist, dat is het werk van DSP Graphics. En die enkele keer dat een filmpje het blog opluistert...ook hier heeft Ducksingel Productions de hand in, middels dochter DSP Movies moet u weten. Nu is dit DSP Movies niet gespecialiseerd in vogelfilms. Het grootste deel van wat zij daar maken gaat helemaal niet over vogels. En bij sommige van hun producties schudden de Garlicbirders het hoofd. Neem bijvoorbeeld de onlangs gestarte politieke serie 'In gesprek met de premier', waarvan hier een aflevering...Ook u, lezer, staat er wat vreemd van te kijken, durven wij wedden.
Maar dan eens in de zoveel tijd scheidt DSP Movies een rolprent af die de Garlicbirders wel kunnen waarderen. Dat geldt zeker voor 'De Zuid-Hollandse kust', dat onlangs werd uitgebracht. Hoewel ook hier vogels niet centraal staan, toont men fraaie beelden van 2 van de populairste wandelgebieden van onze vogel & knoflook minnenden: Westplaat en vooral Kwade Hoek! Bekijk de beelden en geniet u ook van de ruimte en weidsheid die zij ademen...

En dan ziet u hier toch ook bergeenden en heel veel spreeuwen. En een paard.
(U kunt hier de film rechtstreeks en in hogere resolutie op het Ducksingelkanaal op YouTube bekijken.)

Ackerdijkse Plassen

En dan is de rondleiding die enkele Garlicbirders verleden week in groepsverband door het kerngebied van de Ackersdijkse Plassen kregen nog vermeldenswaard. Het water, zo meldde de gids, stond er nooit zo hoog. Maar eigenlijk vergrootte dit de pret alleen maar: u had onze knofvogelaars eens enthousiast door de blubber moeten zien stappen op hun kaplaarzen! Een aparte ervaring was het om in zeer oud Hollands landschap te lopen en aan de kim de skyline van Rotterdam te zien tegen de opgaande zon. En qua vogels geen heel bijzondere, maar bijzonder was toch wel om op 1 wandeling een buizerd, een kiekendief, een sperwer en een torenvalk te zien. En de eerste pijlstaarten en wintertalingen van het seizoen! En sijsjes.

Rot op Tiengemeten!

Dat moet voor de vogels van Tiengemeten een onvergetelijke gebeurtenis zijn geweest: Jan Rot trad zondagmiddag op bij Herberg Tiengemeten! Met z'n Halelujah! optreden.
Daar kwamen de twee Garlicbirders-verkenners achter toen zij het veer terug naar het vasteland namen: waar zij aan boord stapten, stapten een paar honderd Rot-fans aan wal. Maar dit terzijde.
Vandaag, zo begrijpt de lezer, is Tiengemeten weer eens door The Garlicbirders aangedaan. Een eerste voorjaarsverkenning, dus hoefde er geen knoflook mee (voor de nieuwsgierigen: beleg voor vandaag was camembert en pindakaas, echt waar). Nou lieve mensen, dat viel weer niet tegen! Ten eerste het weer: Nog een beetje naregen in Nieuwendijk, maar verder geen spatje meer, en later zelfs de zon...
En dan de beestjes. Weer tientallen soorten gezien. Om maar wat te noemen: pijlstaart, krakeend en wintertaling; bergeend, smient en grote canadees; tientallen pittige puttertjes en honderden kuifeendjes met opwaaiende kuifjes; biddende torenvalken en majestueus zwevende kiekendieven; haasjes heel parmant (ook de non-bird sector heeft de belangstelling van de Garlicverkenners) en diverse lijkjes (de dood, zo weet elke waarachtige Garlicbirder, is deel van het leven). Het was kortom weer geweldig, daar op dat eiland aan 't Vuile Gat, leren wij uit de rapportage van de Garlic-scouts. Dat belooft wat voor het Tweede Garlicbirders Tiengemeten Weekend in mei! En niet vergeten aan de vogels te vragen hoe het optreden van Jan Rot was!