Ook slechte vogeldagen kunnen goed uitpakken!

Dan zijn er van die dagen, u kent ze vast ook wel, lieve lezer, van die dagen dat de zon zich nauwelijks laat zien, stormachtige winden duinen doen stuiven en regendreiging niet van de lucht is. Op het meer stuwen ontelbare golven zich schuimend naar voren, een verre branding slaat stuk tot nevel. Zo'n dag was het afgelopen zondag dus. En juist deze zondag wilde een clubje Garlicbirders er toch echt weer eens op uit (ja, die feestdagen, hoe prettig en vrolijk ook, zitten het vogelen soms danig in de weg!). Ondanks een toch weer mindere weersverwachting, ging men, en men koos voor het nabije Westplaat.
Nauw echter was men de deur uit, op weg naar de Garlicbirders -SUV (Stoer Uitziend Voertuig), of daar werd men een koppeltje grote gele kwikstaarten gewaar dat onrustig zoals zij dat doen boven de singel fladderde. Leuk, grote gele kwikken midden in de stad!
Te Westplaat viel de vogelstilte op die er heerste. Normaal is het een piepen en tjilpen van belang, nu was er slechts het loeien van de stormachtige wind en het knetteren van de hoogspanningskabels hoog boven. Eenmaal over het Oostvoornse meer heenkijkend viel onze knofvogelaars ook daar het gebrek aan vogels op. Gelukkig was er nog wel íets te zien: middelste zaagbekken, dodaarsjes en...3 wilde zwanen. De dieren dobberden er als gekken.
Dan stak men de dam over, naar de zeezij. Op de brede duinenrijgelijke dam was er ook niets te zien of te horen, en een blik over de grijze slikken onder de grijze lucht met ver weg een grijze teruggetrokken zee beloofde ook niet veel goeds. Ja, scholeksters en wulpen verder weg, wat bergeenden dichterbij...en weer een groepje wilde zwanen, die hun koppen in hun veren hadden gestoken, zodat onze birders het niet zeker wisten. En dan...over de dam vanaf het meer gevlogen, statig en sierlijk: 2 wilde zwanen; hun melancholische roep vliegt mee in de wind. In een grote, perfecte boog tegen de wind in vliegen zij naar hun soortgenoten op het slik. Met recht omhoog gestrekte halzen landen zij tussen hen in, Wat een gratie!
Met de groep zwanen nog in zicht stuiten onze Garlicbirders even verder op het lijkje van een zeekoet. Ze rollen het lichaampje voorzichtig om, en zien dat het vrijwel ongeschonden is. Ach toch, zo'n klein beestje dat zo thuis was op de zee, nu als aas op het land. ' Stomme rotnatuur', kan een der birders niet nalaten te denken.
Per GB-mobiel gaat het dan verder langs de rand van Maasvlakte II naar de Nieuwe Waterweg. Ook daar lijkt de oogst aanvankelijk mager; wat zilvermeeuwen, aalscholvers en een paar coasters op een ruwe, korte golfslag. Maar OK, daar toch een paar eidereenden in de verte...En dan, terwijl men in de auto net een broodje met pepercervelaat naar binnen werkt, minstens 2 jan-van-genten! Wat een magnifieke zwevers! Ze laten zich van hoog naar laag vallen, en al komt het niet van zo'n spectaculaire duik waar deze vogels beroemd om zijn, het is fantastisch om deze dieren hier te zien! En zo leert deze knofvogelexpeditie maar weer eens dat het niet per se om kwantiteit gaat.

De H is van Havik!

Het nare weer van de afgelopen weekeinden noopte de vogelaarswereld, dus ook onze Garlicbirders hun heil binnenshuis te zoeken. En ach, wat doet men dan…een van de Garlicbirders liep de Garlicbirders List eens door. Wist u dat daarop inmiddels 247 waargenomen soorten staan? Een andere Garlicbirder nam eens een boek ter hand. De H is van Havik, van Helen Macdonald. Zij raakte er meteen door gegrepen (het boek wordt wereldwijd ook lovend besproken).
Maar dan was er deze zaterdag in de periode zo tussen zonsop- en zonsondergang een droge periode met zon voorspeld, tussen een grauwnatte vrijdag en een regenachtige zondag door.
U begrijpt dat de Garlicbirders zich deze kans niet lieten ontglippen! Stonden ze toch om kwart over negen al op Westplaat, in de zon en een frisstraffe wind.
Hun eerste gang voerde door Hoekje Jans (goudvink!, maar dit keer niet cetti’s zanger) naar de openingen naar het Oostvoornse Meer. Op het meer waren eerder wilde zwanen gesignaleerd, zouden…Aanvankelijk leek het er niet op, maar jawel, jawel…daar, dichtbij, zwommen 4 wilde zwanen, bij vlagen aangelicht door de oranjegele ochtendzon. De eerste wilde zwanen van dit seizoen! En als mooie toegiften waren daar een grote en een kleine zilverreiger en een blauwe reiger op een rijtje naast elkaar, en soms bijna onzichtbaar op het ruwe water een groepje van zo’n 15 dodaarsjes.
Na een tocht in stormachtige tegenwind langs de Voornse Slikken belandden onze knofvogelaars bij het begin van het Laantje van de Bonte Piet (dit heet niet uit politieke correctheid zo, maar naar de bijnaam van de scholekster, naar welke vogel een voormalige kijkhut  aan het eind van het laantje was genoemd; de hut is 2x door stormvloed weggevaagd en nu vervangen door een kijkscherm). Dit laantje nu herbergt (minstens) een havik. Vrijwel elke keer als onze Garlicbirders erdoor lopen, zien ze in een flits (soms wat beter) die havik wegvliegen. Het zijn schuwe rovers (die haviken dan).
Nu keken de vogelaars het laantje in omdat ze het deze keer niet zouden belopen, maar wel de havik even wilden zien wegvlieden. Vooral de Garlicbirder die het boek van Helen MacDonald aan het lezen is natuurlijk.
Ze kijken het laantje af zover zij kunnen, zien niets, tot die Garlicbirder van het boek besmuikt roept: hier! vooraan! bij die plas! En waarachtig, met z’n poten in een plas aan het begin van het laantje staat daar een havik. De vogel is zich aan het wassen. Het dier ziet onze vrinden wel, maar maakt zijn karwei af, en vliegt na een halve minuut in een wijde boog en met trage vleugelslag tussen de bomen, uit het zicht. Wat een bijzondere waarneming! Zo goed zagen zij nooit een havik! Dit kan zo in de lijst van Garlicbirders Top Waarnemingen!

Vragen en een nieuwe op de lijst

Gewapend met broodjes chorizo togen enkele Garlicbirders zaterdagochtend vroeg welgemoed naar de Westplaat, onder een prachtig heldere ochtendzon. Wat was er vrijdag, volgens waarnemingen.nl, allemaal niet voor bijzonders gezien! Visarend, wielewaal, baardman, grote pieper en ortolaan! Ortolaan? Ortolaan? Het grote vogelboek erbij gepakt, en op Google Afbeeldingen gekeken…maar wacht eens…die gors die zij verleden week in een mistige en grijze Kwade Hoek na lang weifelen dan maar als vrouwtje rietgors bestempelden…Kwade Hoek ligt tegenover Westplaat…die gors, zou dat dan een ortolaan…? Ach, deze vraag zal wel altijd in de lucht blijven hangen…zeer waarschijnlijk was het een ortolaan, maar zekerheid kunnen onze Garlicbirders nooit meer krijgen. Ja mensen, zo hard kan de vogelkijkwereld zijn! Maar goed, deze zaterdag Westplaat. Het begint alweer goed met een prachtig plaatje van misschien wel 100 canadese ganzen op het Oostvoornse meer in het warmgele glijlicht van de ochtendzon. Adembenemend mooi, dat moet u maar van onze knofvogelaars aannemen! Een bijna net zo fraai zonbeschenen portret van een grote zilverreiger aan de oever van datzelfde meer, en dan….een lange reeks van net-niet waarnemingen: het stikt van de kleine vogels in Hoekje Jans en op de Brielse Gatdam, the floodplanes of the Voorne Silts are teeming with waterfowl and other birds, maar het vliegt snel over, duikt te diep de dichtbegroeide struiken in, zit gewoon veel te ver weg, of is alleen maar te horen. Maar daar!…boven de duinrand, die rover…is dat…slank, lange vingers…de visarend?..beest alweer verdwenen. Klootvogel! (Ja, ook onze Garlicbirders  schieten wel eens uit hun slof). Dan het laantje naar kijkhut de Bonte Piet maar in. Hier stokt de adem onzer GB’ers even: het laantje zit tjokvol vogelaars! Ongetwijfeld aangetrokken door de bijzondere waarnemingen van de dag ervoor. In 1 keer meer vogelaars dan onze Knofvogelvrienden tijdens alle eerdere bezoeken aan dit laantje bij elkaar tegenkwamen. Het hoeft geen betoog dat  er geen waarneming van betekenis meer werd gedaan. Behalve hun eigen havik, de vaste bewoner van het laantje, die in volle vaart op ooghoogte op hen af kwam spurten alsof hij zeggen wilde: ‘O, wat ben ik blij jullie te zien, tussen al die vreemde snuiters met hun grote telescopen die vandaag door mijn laantje lopen!’. Met een scherpe zwenking verdween hij achter het hoge duin. We laten hier even onvermeld de ontmoeting met de twee handhavers en hun speelse herdershond die op zoek waren naar een vermiste vrouw, en pakken de draad weer op, op het punt waar de GB’ers vanuit de hoge kijkhut bij de Slufter weer een kluit vogelaars ontwaren, samengedromd achter een hek met uitzicht op dat baggerdepot. Als ook onze twee hun knofkijkers over het sluftergebied laten glijden, zien ze op een strandje aan het sluftermeer een…ja, dat moet een buizerd zijn. Nog nooit gezien, een buizerd zo aan het water, maar het is echt geen kiekendief, en zeker niet de visarend. Waar die gasten achter dat hek dan naar kijken…geen idee.
De Garlicbirders gaan met de knofmobiel verder tot bij de monding van de Nieuwe Waterweg, waar ze een end langs de dijk lopen en daar tientallen tapuiten zien. En kneutjes. En kwikstaarten. En een bootje met een krabbenvisser. Leuk. Terug langs dezelfde route. Bij het Slufterhek staan nog steeds de mannen (en enkele vrouw) met hun kijkgerei. De Garlicbirders besluiten dan toch ook maar een kijkje te nemen.  Het wordt hun al gauw duidelijk dat het samendrommen gevolg is van een rondgetwitterde waarneming van een …arendbuizerd in de Slufter. Zeldzaam! En hij is nog steeds te zien, daar, aan de overkant, achter die roestige pijpleiding, op het hekje naast het bordje daar... Tja, door hun toch niet misselijke kijkers (10X42 en 10x43) zien onze vrienden een piepklein hekje, met misschien inderdaad wel, als je goed kijkt een puntje erop. En dat is ‘m dan. Zelfs door de ruimhartig even ter beschikking gestelde telescoop van een medevogelaar is de vogel niet meer dan een puntje. Maar voorzichtig knopen de GB’ers hun waarneming eerder in de Slufter aan deze melding van de arendbuizerd. Als beiden eenmaal terug op het Garlichonk zijn, kijken zij natuurlijk meteen op waarneming.nl. Ja hoor, 53 meldingen van de arendbuizerd in de Slufter. Er zijn ook foto’s gemaakt van het dier. In het algemeen tonen die niet meer dan inderdaad een stipje. En dan is er een foto die ongeveer de vogel toont zoals de GB’ers die de eerste keer zagen. OK, waarneming nu dus 100% zeker, nieuwe soort op de Garlicbirders Lijst, en wat voor eentje. Maar echte triomf voelen onze rasvogelaars toch niet. Een slechte waarneming waarvan de determinatie niet door henzelf is gedaan, mwah...

Engelse kwikstaarten in droomomgeving

We willen u hier, beste lezer en vogelvriend, een Garlicbirders Geheimtip aan de hand doen (dit blog wordt zodanig weinig gelezen, dat er geen grote ongelukken van kunnen komen): wil je in nog geen 4 uur zo'n 50 soorten scoren, ga dan naar het gebied Oostvoornse Meer, Westplaat en Maasvlakte/Slufter! Daar, aan de rand van de enorme Maasvlakte met zijn surrealistische ertsoverslag, containerhavens, energiecentrales, metaalopslag, kolenbergen, windmolens en doorvoerloodsen is een stukje gevarieerde kustnatuur dat in elk seizoen een keur aan gevogelte onderdak weet te bieden. Zo ook vandaag....
Gewapend met lange bruine pistolets met chorizo togen onze Garlicbirders weer eens Westplaatwaarts. Om bijvoorbeeld de eerste 200 meter in Hoekje Jans beestjes als kneu, staartmees, sprinkhaan- en cetti's zanger waar te nemen, benevens een lepelaar. Strakblauwe lucht, fietspad over en dan het duin op dat in al zijn breedte en lengte de Brielse Gatdam is. Even een blauwborstje meepakken, een tapuit...en dan de Westplaat op, het laantje naar de Bonte Piet in. Nachtegalen en zwartkopjes geven een vrolijkmakend concert op weg naar de eerder dit jaar door storm ondermijnde, maar nu weer, een ietsje verderop, heropende vogelkijkhut. Broodje eten, onderwijl zilverplevieren en rosse grutto's in het slik van de zeearm zien scharrelen....Overigens zien onze knofvogelaars vandaag geen enkele roofvogel op hun wandeling. Curieus! Maar goed, dan weer richting terug, het prachtig overgroeide laantje door, richting Knofmobiel. Men besluit de al zo succesvolle tocht (in totaal zullen de birders op deze tocht 49 zekere soorten tellen!) nog iets te verlengen door richting het hek naar de Slufter te wandelen. Rechts de containerkranen en hoogspanningsmasten van de Maasvlakte, om hen heen eigenlijk één grote bouwput met braakliggende terreintjes en een enorme berg zand voor wegwerkzaamheden. En in die berg zand....enkele tientallen nestgangen van oeverzwaluwen, die met tientallen boven hun hoofden zwieren en dan weer de nesten induiken om hun jongen te voeren. Maar nog is het niet gedaan...op een tip van een passerende carbirder gaan ze naar een onooglijk, schraalbegroeid veldje naast een dikke, roodroestige pijpleiding, en ze zien daar wat de carbirding vogelvriend tipte: naast een tapuit en een witte kwikstaart scharrelen er twee Engelse kwikstaarten! Geel als kanaries, nee, geler nog! In een omgeving als die in een beklemmende droom! Ach mensen, mensen, wat kan het leven van de vogelaar, en van de Garlicbirder in het bijzonder toch mooi zijn!

seizensijzoen, eh...sijzenseizoen!

Denk niet, lieve lezer, dat de Garlicbirders tussen het runderincident op Tiengemeten en nu stil hebben gezeten. Neen! Fraaie tochten in Kwade Hoek en rond Oostvoornse meer (brilduikertjes, roodhalsfuut!) hebben zij gemaakt. En de laatste weken waren er de The Garlicbirder's Sneeuwvogeltochten, intens beleefde evenementen in, jawel, de regio Rotterdam waar naar het leek, het Sijzenseizoen was losgebarsten!

In de Broekpolder bij Shell-stad Vlaardingen troffen onze Garlicbirders een boom vol sijzen aan. Weer een vette uitbreiding van The Garlicbirder's List of Birds! En een week later, kan dit nog toeval zijn?, stuitten onze de koude trotserende vogelvrienden op ook weer een boom, maar nu een afgeladen met....barmsijzen! Het moet, zo horen wij de lezer reeds denken, niet veel gekker worden! Maar het is de waarheid, en alweer een nieuwe soort op The List! Deze laatste ontmoeting vond plaats bij de Ackerdijkse Plassen, net boven het inmiddels wel erg bombastisch tot Rotterdam The Hague Airport omgedoopte Vliegveld Zestienhoven.

Om u op de verrassende schoonheid van de regio Rotterdam te wijzen zijn hier nog enkele GB-kiekjes, gemaakt tijdens de Grote Sijzen Expedities van december 2010.

(Leuk weetje overigens: op dit soort winterexpedities nemen The Garlicbirders geen broodjes knoflookworst mee, maar met pindakaas besmeerde sneden)