Er kan de
Garlicbirders vast wel wat verweten worden, maar eenkennigheid in ieder geval niet. Zien zij een opvallende
boleet of een volle struik
hop, een grillig vergroeide
den of een drukke
hermelijn, zij zullen deze zeker hun onverdeelde aandacht schenken en genoegen putten uit de waarneming. Op hen is het aloude motto van
dr. Fop I. Brouwer zeker van toepassing: ‘
Alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit’. Natuurlijk is hun de vogelwereld bij uitstek lief, en wat deden de soms bijzonder goede waarnemingen van de vele broedtijddrukke
grote bonte spechten hen vandaag deugd, daar in
Klein profijt aan de
Oude Maas. Of het virtuoze, vaak dadaïstische gezang van de
zanglijsters die juist ook in dit gebied met zovelen bivakkeren.
Mezenroep en
vinkenslag, paartjes
groenlingen, de nu bijna tamme
merels vlak langs het pad…dit alles maakte al ruimschoots de ervaring goed van een in sportkledij voorbij hollend glutenvrij
echtpaar waarvan de man op een door het wilgenbos galmend volume converseerde. Ja, met de
spechten alleen al was het een topwandeling geweest, maar…bijna waren onze knofvogelaars de oude wilgenplantage alweer uit, of wat zagen zij daar in het water naast hun pad, met zijn brede achterhoofd met kleine hoge oortjes, ronde neus en donkere kraaloogjes die schuin achterwaarts hen observeerden?…Een
bever! Geen
muskus- of
beverrat, maar onmiskenbaar een
bever! 3 seconden lang zagen zij de kop van het knaagdier, en toen dook het onder, nog heel even een stukje rug tonend.
Onze
Garlicbirders hebben nog een kwartier lang op het houten bruggetje bij de plaats der ontmoeting gezeten, lekker een
knofbroodje wegwerkend en het laatste pakje
chocomel van het seizoen. Natuurlijk zagen zij de
bever niet meer. Maar er waren wel
spechten en
buizerds, en er was de warme herinnering aan de ontmoeting met het
grootste knaagdier van Europa. Het was een goede dag geweest.
