Sowieso is het daar altijd stil en rustig moet u weten. Afgezien van zeer hoog overvliegende vliegtuigen is er in dat gebied meestal niets anders te horen dan de geluiden van dieren en wind. Wij zouden u, beste lezer, bijna willen uitnodigen om daar ook die rust eens te ondergaan, maar ja, als u met z’n allen op die uitnodiging zoudt ingaan, dan is het gedaan met juist die aantrekkelijke rust. We laten het dus maar zo.
Op hun wandeling zagen onze Garlicbirders onder veel ander gevogelte 1 kluut (vroegkomer of overblijver?), een goudvink, een havik op een tak aan de bosrand, en, zeer verheugend, al een stuk of 5 jubelzingende leeuweriken! Reeën zien zij, zoals altijd daar, achter het weiland met de indrukwekkende Heckrunderen. En in dat weiland, naast kieviten en spreeuwen en een enkele buizerd, honderden plevieren. Goud- of zilverplevieren, daar willen de Garlicbirders vanaf zijn. Maar, en dat zult u direct begrijpen, de indrukwekkendste ontmoeting was die met een geluidloos op 5 meter afstand uit een greppel opvliegende waterral! O ja, ze hadden die ochtend al menigmaal het gekrijs van waterrallen gehoord. En eerder zagen zij al elders in den lande enkele malen deze elusieve, heimelijk levende vogel. Maar zo dichtbij! En vliegend! Van dit soort ontmoetingen gaat zelfs het meest geharde vogelaarshart sneller kloppen!
Die middag zagen zij in de Flakkeese Scheelhoek dan ook nog eens puttertjes en vinken en een goudhaantje. Om het af te maken.
En dan de zondag. Daar liepen zij, diezelfde Garlicbirders, eerst tegen de stormwind in (en heel even door hagel geteisterd) over de 2 km lange pier van Hoek van Holland. Op de Nieuwe Waterweg was het druk met schepen van divers formaat (zo staat de birders nog een kleurige, en pront hoog op de schuimende golven dansende coaster bij met hoge brug die chemicaliëncontainers vervoerde). Aan de lijzijde van de pier zagen zij achtereenvolgens 1 stoer drieteenstrandlopertje dat een wedstrijd ‘met de branding heen & weer-rennen’ met zichzelf hield; een handvol even stoere paarse strandlopers die over de basaltblokken glibberden, en, om het compleet te maken, ook een clubje steenlopers die de algenbedden aan het opschudden waren. Leuk! En daarmee was de wandeling al helemaal geslaagd. Maar er wachtte hun nog een grote verrassing bij de snackbarak aan het begin van de pier. Daar, op een strandje tussen de kribben, en duidelijk iets consumerend, stond een bonte kraai. Jawel, een bonte kraai! De eerste van zijn soort die de Garlicbirders in Nederland mochten treffen! Zo gewoon op hun Baltische en Schotse reizen, maar hier, waar op een schoolbord te lezen stond ‘ballen uit eigen keuken’, hier zo bijzonder! En dan toch weer in Hoek van Holland met zijn inmiddels geliquideerde huiskraaienkolonietje. Een klein beetje compensatie dan toch, deze bonte kraai.
Zo opgetogen waren de Garlicbirders over dit weekend, dat het hen niet veel deed toen er ’s middags een stuk daklijst van het verenigingsgebouw onder luid geraas op het balkon neerkletterde. Het stuk daklijst zat er overigens binnen een uur weer muurvast op. Nog een goeie actie van onze Garlicbirders!
