'Hoe nu verder?’, avontuur bij Strijensas

Daar stonden de 2 Garlicbirders dan, bij een moddergeul die als pad diende langs een kletsnat land met kniediepe, nog met ijs bedekte plassen. Ze waren tot daar gekomen na een prettige, maar zompige tocht langs de oostelijke plassen in het Deltanatuurgebied langs het Hollands Diep bij Strijensas. Honderden wintertalingen en tientallen pijlstaarten hadden ze al gezien tussen alle andere eenden en de honderden grauwe ganzen; brilduikers, meeuwen, futen en aalscholvers; mezen die met hen waren meegevlogen. En nu wilden zij achterom, door het vloedbos. Links van hen prikkeldraad dat de Schotse hooglanders in het gebied binnen moest houden, rechts van hen een aaneenschakeling van diepe, nog beijsde plassen, en voor hen een als pad bedoelde moddergeul die bij hen traumatische herinneringen aan een wandeling door het moeras in Biebrza, Polen opriep.
Hoe nu verder? Teruggaan kon natuurlijk, maar dan zou de tocht van vandaag toch wel een teleurstellende worden. Maar door de modder verder was echt geen optie: Garlicbirder P. was bij een poging daartoe tot net iets onder de rand van zijn kaplaarzen in het slijk gezogen, de laarzen van birder D. waren zo’n 10 cm korter…
De moedige oplossing kwam van Garlicbirder D. Zij zag dat de grond aan gene zijde van het prikkeldraad veel minder zompig en nat was dan aan deze kant, een smalle strook weliswaar tussen draad en diepe plassen (eigenlijk al het Hollands Diep), maar ongetwijfeld beloopbaar. En zo geschiedde het dat onze knofvogelaars zich over het prikkeldraad werkten en langs het modderpad liepen tot waar dit weer begaanbaar werd. Daar wurmden zij zich weer door de heining heen. De Grote Modderhindernis was bedwongen!
Vlak daarop, als beloning leek het wel, vloog er een flinke, bruine vogel met trage wiekslag zo’n 30 meter voor hen op uit het veld om in het vloedbos te verdwijnen. Toen hij een bocht maakte en hen zo zijn profiel toonde, riepen beiden uit: roerdomp! Ja mensen, en zo was het: hun 4e visuele waarneming van deze mysterieuze vogel. Wat een geluk!
Nauw bekomen van dit opwindend gebeuren ziet D., en even later P., 3 reeën tussen de bomen in het moeras. Die zien haar ook, en hun witte spiegels verdwijnen dansend tussen de groenbemoste stammen. En dan klinkt er een geluid als de roep van een roofdier, een wolf of zo…Het duurt even, maar dan beseffen de Garlicbirders dat het geluid komt van een ree, dit is het blaffen waar deze hertjes bekend om staan. Nooit eerder hadden onze vogelvrinden dit gehoord!

Maar wacht, het avontuur ging nog verder! Het pad boog in al zijn modderigheid van het veld af, het moerasbos in. En daar, op en rond dit pad, graasden in totaal 8 hooglanders, groot en klein. Nu zegt bijvoorbeeld een Natuurmonumenten dat de minimale veilige afstand tussen mens en grote grazer 25 meter bedraagt. En dat je nooit achterlangs deze dieren dient te lopen. Inmiddels weten de Garlicbirders dat dit theorie is. In de praktijk zul je soms op veel kortere afstand langs deze roodbruine runderen moeten, ook achterlangs, en zeker als ze op je route staan. Wat de Garlicbirders ook weten, na een angstig treffen met een van deze dieren te Tiengemeten, is dat deze niet 100% betrouwbaar zijn.
En dan blijft dus een van de 8 runderen op het pad staan terwijl hij de Garlicbirders wel degelijk heeft gezien, sterker nog, terwijl hij hen nauwlettend volgt. Op dit soort momenten is het Garlicbirder P. die dan de ‘lead’ neemt. Hij zoekt rustig bewegend een weg zo ver mogelijk om het niet-wijkende dier heen, terwijl hij het op vriendelijke toon toespreekt in de trant van: ’Sta je daar zo lekker te grazen? Nou, wij lopen gewoon langs, heel rustig, zie je wel? En jij bent ook heel rustig, hè…’. Dit zonder het dier aan te kijken. Birder D., de meest getraumatiseerde, volgt hem, en kijkt ook het dier niet aan. En ook dit keer ging het goed, maar was het extra zwaar vanwege de moeilijke gang door modder en plassen. Spannend!
Verderop in het bos een tweede groep hooglanders op het pad! Er is hier meer ruimte voor een boog links om de dieren heen, blubberend en glibberend. Maar ook hier lopen de dieren niet zelf een stukje uit de weg. P. zet al zijn vocale talenten in om een sfeer van rust en goedwillendheid te creëren. D. doet nu ook mee: ‘ja, jullie zijn lief hè….wij zijn ook lief.’ Ook deze passage loopt goed af.
Bijna zijn ze het moerasbos uit als ze nogmaals een paar hooglanders op hun pad vinden. Twee jonge dieren dit keer die ook niet echt opzij gaan. Wat is er toch met die beesten? Maar ook nu komt het toch weer goed.

Was het tot dan toe zonnig, nu schoven er dunne, grijze wolken voor de zon. Maar dat deed er niet aan af dat de Garlicbirders nog mooie waarnemingen deden, zoals: de 3 putters op het prikkeldraad in volle kleurenpracht; of de zwart-witte vlucht van honderd kuifeenden; de slechtvalk wiens overvliegen een grote cirkel van verzenuwd rondzwemmende watervogels veroorzaakte. Het was een avontuurlijke en bijzondere dag!

En dan nog dit: Waar zijn de tafeleenden?

Dit jaar zijn de Garlicbirders er al 5 maal op uit geweest: Ackerdijk, Slikken van Flakkee, Kwade Hoek, Groene Strand/Westplaat en dan vandaag Strijensas. Alle tochten, zo is ons verzekerd, waren zeer de moeite waard, met in totaal vele waarnemingen. Een greep daaruit: baardmannetje, goudhaantje, groenling, staartmees, havik, waterral, kuifduiker, pijlstaart, ijsvogel, slechtvalk.
Maar wie ze ook waarnamen, niet die ene watervogel die er toch elk seizoen ook bij is tussen de kuifeenden en de smienten, de slobeenden en de talingen, de toppers, wilde eenden en de pijlstaarten, de bergeenden en de krakeenden, nee, tot nu toe zagen de Garlicbirders geen tafeleenden! Enig idee hoe dat zou komen? Stuur je theorie per e-mail naar de Garlicbirders!

IJseend, zeehond en paling

Hier op dit blog is het een tijdje stil geweest, maar dat wil niet zeggen dat onze Garlicbirders de afgelopen tijd hebben stilgezeten op vogelgebied. Kwade Hoek, de polders tussen Vlaardingen en Maassluis, Westplaat, ze zijn er weer geweest en hebben er veel gezien. En dan gisteren, buiten het vogelen om, zien ze in een singel in de buurt een nijlganspaar met 7 pulletjes!
Maar echt spectaculair werd het tijdens de zogeheten ‘car birding’’ expeditie langs de Brouwersdam van afgelopen zondag.
Naast de zeekoeten, de roodkeel- en brilduikers, de zaagbekken en de rotganzen zagen onze GB’ ers een ijseend. Maar nu niet op grote afstand dobberend op zee, maar gezeten op het strand naast de spuisluizen!  Op 5 meter afstand van het fraai gevederde mannetje lagen 3 vogelaars in het zand, met hun grote telescopen. Die wisten ook niet wat hun overkwam! Onze knofvogelaars kregen de ijseend ook zeer goed in het vizier. Bijzonder! Ze maakten een groep Waalse amateurs des oiseaux opmerkzaam op dit uitzonderlijke tafereel, en binnen de kortste keren stond de dam ter plekke vol met auto’s met Belgische kentekens. De ijseend wandelde het water in en ging eens lekker duiken. En toen wandelde hij het strand weer op om zich door nieuw aangekomen vogelaars eens goed te laten bekijken.
Inmiddels waren de GB’ers aan de Grevelingenzijde van de dam geraakt. Heel veel zaagbekken, aan die kant. En ook weer rotganzen, een samenkluitend groepje dodaarsjes en een spectaculaire club watersnippen.
Maar de observation extraordinaire van deze dag zou geen vogels betreffen, maar een zeehond. Het dier had zijn bolle toet al aan het begin van der GB' ers korte wandeling naar Scharendijke boven water laten zien. Op de terugweg toonde het dier zich weer, het olijke hoofd richting onze knofvogelaars gedraaid. Maar wat had hij daar in zijn flaphandjes, en wat stopte hij in zijn mond? Een vis? Nee, het was geen vis, het was een paling waarvan met smaak werd gehapt! Een paling! Nou, onze Garlicbirders durfden te wedden dat zelfs een Lenie 't Hart dit niet vaak gezien zal hebben, if ever!
Wel, mocht er nog een lezer zijn die het knofvogelen nog steeds als iets voor sufkezen geringschatte...dat zal na dit natuurverhaal wel anders zijn!

van Cor tot de zwarte zee-eend

Excuses zijn er niet meer te bedenken…we moeten gewoon maar constateren dat The Garlicbirders weer veel te lang geleden iets op het blog hebben gezet. En dat was echt niet omdat zij niets beleefden op ornithologisch gebied. Integendeel! Was het geen bijzondere gebeurtenis dat zij een nachtje de vrije halsbandparkiet Cor te logeren hadden? Voor den drommel wel! En ach, het bijna traditionele drama van eendkuikentjes in de winter…Dit keer zagen onze knofvogelvrienden twee pasgeboren eendjes angstig zwemmend in het kielzog van moeder Blanche in het ijskoude water van de sneeuwomzoomde singel voor hun verenigingsgebouw. Boven hun hoofdjes (die van de kuikentjes) maakten meeuwen hun begerige scheervluchten. De andere dag zwom Blanche alweer alleen.

Maar dan vandaag: het was weer raak! Een vogel erbij op de Garlicbirderslijst. Want wat zagen onze vogelaars in zee, op enkele tientallen meters  van de Brouwersdam? Twee zwarte zee-eenden. Dicht genoeg bij om met de eigen verrekijkers een 100% waarneming te kunnen doen. Wat een kleine beestjes eigenlijk, om een hele winter op de grote zee door te brengen, dachten de vogelaars onder de indruk. Even eerder hadden ze bij een groepje brilduikers een ijseend (mannetje, al op lijst) gezien. Ook al geen grote eend. Verbazend eigenlijk hoeveel eenden en duikers er op de zee dobberden. De duikers waren overigens te ver weg om nader te kunnen determineren. En ongetwijfeld waren er in de verre groepen grote en brilzee-eenden aanwezig. Erg blij waren de Garlicbirders ook met de waarneming van 4 grijze zeehonden bij de spuisluizen in de Brouwersdam. En met die van een nonnetje (man) in z’n mooie zwart-witte pakje, en van de middelste zaagbekken en futen, vooral aan de Grevelingenzijde van de dam. En met de dodaarsjes. De mantelmeeuw die een dode meerkoet wegkaapte voor een hongerige ekster. En dit alles onder helder zonlicht in een snijdend koud sneeuwlandschap, met een soms spekgladde bestrating aan beide zijden van de dam. Een prachtige tocht weer….Tot de volgende keer, beste Garlicbirders!

voor het gemak zijn hier de vogels op het strand geplaatst; in werkelijkheid zwommen ze op zee.

Ach, lieve knofvogel- en andere vrienden, erg veel van vogelen was het er de laatste paar maanden van 2012 niet van gekomen voor de Garlicbirders. U moet immers weten dat ook zij naast het vogelaarsleven een ander bestaan hebben. Een bestaan waarin je bijvoorbeeld een herinnerings-dvd voor een schoonzus en zwager ter gelegenheid van hun 40-jarige huwelijk in elkaar hebt te draaien. Om maar eens wat te noemen.
Maar gelukkig: in de allerlaatste dagen van dat jaar, en de allereerste van 2013 hadden de vogelaars dan weer eens wat ruimer de gelegenheid om zich met hun gevederde vrinden in veld en beemd bezig te houden. En dan was het toch weer geweldig, en dan hebben ze toch weer zoveel prachtigs gezien en gehoord. En als u het niet verder vertelt: ook weer duidelijk werd onze Garlicbirders dat de Zuid-Hollandse eilanden een aantal prachtige natuurjuweeltjes herbergen…helaas is de Kwade Hoek op Goeree inmiddels alweer zo bekend dat er busladingen Belgische vogelkesvrienden op af komen. Maar er is nog ergens daarzo een gebied, de GB’s waren er vandaag nog, dat nog niet door de telescopenhordes is ontdekt. En dat willen de GB’s graag zo houden!
Maar goed, wat hebben onze Knofvogelaars de afgelopen week zoal waargenomen? Een greep: wulp, groenling, scholekster, steenloper, tureluur, zeehond, drieteen en bonte strandloper, keivit, kleine zwaan, rot-, kol, brand- en grauwe gans, pijlstaart, slob-, berg-, krak-, kuif-, tafel- en wilde eend, smient, brilduiker, ree, putter, rosse grutto, cetti’s zanger, dodaars, zilverplevier, havik, buizerd, toren- en slechtvalk, kiekendief, rietgors, vink, pimpel-, kool- en staartmees, koperwiek en kramsvogel, graspieper, flamingo, lepelaar, zilver-, kok- en mantelmeeuw, en -en dit was misschien de leukste- de strandleeuwerik. Voor de tweede maal in hun vogelaarsbestaan, die laatste. Op de schorren van Kwade Hoek, drie stuks die dichtbij tussen de zilte plantjes scharrelden, en dat gewoon rustig bleven doen. We tonen u hierbij een afbeelding van de strandleeuwrik, opdat u zich kunt voorstellen waarom de GB’s zo verheugd over deze ontmoeting waren!

strandleeuwerik

seizensijzoen, eh...sijzenseizoen!

Denk niet, lieve lezer, dat de Garlicbirders tussen het runderincident op Tiengemeten en nu stil hebben gezeten. Neen! Fraaie tochten in Kwade Hoek en rond Oostvoornse meer (brilduikertjes, roodhalsfuut!) hebben zij gemaakt. En de laatste weken waren er de The Garlicbirder's Sneeuwvogeltochten, intens beleefde evenementen in, jawel, de regio Rotterdam waar naar het leek, het Sijzenseizoen was losgebarsten!

In de Broekpolder bij Shell-stad Vlaardingen troffen onze Garlicbirders een boom vol sijzen aan. Weer een vette uitbreiding van The Garlicbirder's List of Birds! En een week later, kan dit nog toeval zijn?, stuitten onze de koude trotserende vogelvrienden op ook weer een boom, maar nu een afgeladen met....barmsijzen! Het moet, zo horen wij de lezer reeds denken, niet veel gekker worden! Maar het is de waarheid, en alweer een nieuwe soort op The List! Deze laatste ontmoeting vond plaats bij de Ackerdijkse Plassen, net boven het inmiddels wel erg bombastisch tot Rotterdam The Hague Airport omgedoopte Vliegveld Zestienhoven.

Om u op de verrassende schoonheid van de regio Rotterdam te wijzen zijn hier nog enkele GB-kiekjes, gemaakt tijdens de Grote Sijzen Expedities van december 2010.

(Leuk weetje overigens: op dit soort winterexpedities nemen The Garlicbirders geen broodjes knoflookworst mee, maar met pindakaas besmeerde sneden)