Een vliegende deur en andere prachtwaarnemingen

En voor deze keer doen we eens een greep uit het Garlicbirders Notitieboek van de Voorjaarsexpeditie Slikken van Flakkee. Dat het een geweldige dag is geweest voor onze knofvogelvrienden spreekt uit deze fragmenten voor zich. En dat het ook nog eens fantastisch weer was, weet u, beste lezer, natuurlijk ook wel. Hopelijk heeft u er ook van genoten!

Tjiftjafs van de eerste tot de laatste minuut

Op het laatst geloven we het zelfs wel, al dat gezang en gefladder van tjiftjafs. Het begon meteen toen we uitstapten op de parkeerplaats onder Melissant, en eigenlijk hield het daarna niet meer op tijdens onze 5 uur durende wandeling. Ongelofelijk. Eén keer horen we een fitis tussen al dit tweetonig geweld. (noot: zoals u ongetwijfeld weet zijn tjiftjaf en fitis visueel nauwelijks of niet uit elkaar te houden)

Vliegende deur boven de Grevelingen

We lopen op de weg van het zandepot onder Melissant naar de Grevelingen, langs de Slikken van Flakkee (prachtige voorjaarsdag overigens) als we hem zien: de vliegende deur, hoog boven de Grevelingen waar hij wordt lastiggevallen door een paar kraaien. Langzaam cirkelend, met lome vleugelslag, verdwijnt hij in zuidelijke richting. Maar hij was het onmiskenbaar: de zeearend. Eén keer eerder zagen we hem, op Skye in Schotland. Maar nooit eerder in ons eigen landje! (noot: vanwege omvang en vorm in vlucht wordt de zeearend ook wel aangeduid als vliegende deur, vandaar de titel)

Lof der Schepping

Zoveel veldleeuweriken als hier, aan beide kanten van de weg naar de Grevelingen, langs de Slikken van Flakkee, hebben we er nooit gezien. Misschien wel 50, 60, stijgend, dalend, hippend, lopend, zingend en achter elkaar aan zittend. Met vijf, zes, tien tegelijk zingen ze uit volle borstjes de lof der Schepping. Dit is echt spectaculair!

We hadden het er net nog over

Vanaf de kijkhut naar de rand van de slikken lopend heeft collega-GB'er D. het er nog over: of blauwborstjes in ons land broeden. Terwijl GB'er P. hier een bevestigend antwoord op loopt te geven, ziet men in de rietkraag aan de slikkenrand een lijsterachtig vogeltje op de rug. Het draait zich om en toont...zijn blauwe borst! En een stukje verder gaat het beestje nog beter in het zicht een stukje zitten zingen!

IJseend, zeehond en paling

Hier op dit blog is het een tijdje stil geweest, maar dat wil niet zeggen dat onze Garlicbirders de afgelopen tijd hebben stilgezeten op vogelgebied. Kwade Hoek, de polders tussen Vlaardingen en Maassluis, Westplaat, ze zijn er weer geweest en hebben er veel gezien. En dan gisteren, buiten het vogelen om, zien ze in een singel in de buurt een nijlganspaar met 7 pulletjes!
Maar echt spectaculair werd het tijdens de zogeheten ‘car birding’’ expeditie langs de Brouwersdam van afgelopen zondag.
Naast de zeekoeten, de roodkeel- en brilduikers, de zaagbekken en de rotganzen zagen onze GB’ ers een ijseend. Maar nu niet op grote afstand dobberend op zee, maar gezeten op het strand naast de spuisluizen!  Op 5 meter afstand van het fraai gevederde mannetje lagen 3 vogelaars in het zand, met hun grote telescopen. Die wisten ook niet wat hun overkwam! Onze knofvogelaars kregen de ijseend ook zeer goed in het vizier. Bijzonder! Ze maakten een groep Waalse amateurs des oiseaux opmerkzaam op dit uitzonderlijke tafereel, en binnen de kortste keren stond de dam ter plekke vol met auto’s met Belgische kentekens. De ijseend wandelde het water in en ging eens lekker duiken. En toen wandelde hij het strand weer op om zich door nieuw aangekomen vogelaars eens goed te laten bekijken.
Inmiddels waren de GB’ers aan de Grevelingenzijde van de dam geraakt. Heel veel zaagbekken, aan die kant. En ook weer rotganzen, een samenkluitend groepje dodaarsjes en een spectaculaire club watersnippen.
Maar de observation extraordinaire van deze dag zou geen vogels betreffen, maar een zeehond. Het dier had zijn bolle toet al aan het begin van der GB' ers korte wandeling naar Scharendijke boven water laten zien. Op de terugweg toonde het dier zich weer, het olijke hoofd richting onze knofvogelaars gedraaid. Maar wat had hij daar in zijn flaphandjes, en wat stopte hij in zijn mond? Een vis? Nee, het was geen vis, het was een paling waarvan met smaak werd gehapt! Een paling! Nou, onze Garlicbirders durfden te wedden dat zelfs een Lenie 't Hart dit niet vaak gezien zal hebben, if ever!
Wel, mocht er nog een lezer zijn die het knofvogelen nog steeds als iets voor sufkezen geringschatte...dat zal na dit natuurverhaal wel anders zijn!

Zwarte-ibisgarantie en Sneeuwitje

Ja, beste knofvogelvrienden, u leest het goed: zwarte-ibisgarantie! ‘En wat is dat dan wel?’, zult u, terecht, vragen. Wel, daar komen we zo op. Eerst maar eens, en in het kort, de Garlicrapportages van de afgelopen weken doorgenomen.
Naar wij van enkele Garlicbirders vernemen, hebben zij de afgelopen paar weekenden plezierige en verfrissende vogelwandelingen gemaakt op Flakkee, en rond de Westplaat onder de Maasvlakte. Het is winter, en dus weer watervogeltijd. Grote groepen ganzen tonen zich te land, te water en in de lucht, dikwijls onder luid getrompetter en gekwaak. Van de groep van 70 kleine zwanen deden de GB’ers al in het vorig blog enthousiast kond. Over hun Disney-ervaring op de Westplaat berichtten zij echter nog niet eerder.
Die ervaring bestond daarin, dat twee van onze GB-vrienden over de halve lengte van het laantje naar de (nu weer eens door de zee verzwolgen) Bonte Piet werden begeleid door honderden vinken; naast hen, boven hen, voor hen uit fladderde en piepte het dat het een kleurige aard had, onze Garlicbirders dachten zich werkelijk even Sneeuwitjes! Het zijn ervaringen als deze, zo zult u begrijpen, die de vogelaar motiveren er steeds weer op uit te gaan.
Maar ook een ervaring als die van vandaag. Met regelmaat rijden enkele Garlicbirders over de A4 langs Leidschendam. Ze komen dan langs watertjes die vaak vol lijken te zitten met gevogelte, en vaak ook zeiden ze tot elkaar dat ze ‘hier toch ook eens een keer moesten kijken’. En ja, eindelijk was het dan vandaag zover! Na een gedegen voorbereiding togen de GB’ers naar Vogelplas de Starrevaart, want zo heet het daar, met een bijna gegarandeerde ontmoeting met zwarte ibissen in het vooruitzicht. De zwarte ibis, een dwaalgast in Nederland, stond namelijk de laatste dagen steevast op de lijst van waarnemingen aldaar. En zo groot is die plas echt niet….U moet het maar van hen aannemen, maar nauw waren de knofvogelaars op het parkeerplaatsje uit de auto gestapt, of ze zagen in de verte al een paar ibissen, vlakbij de kijkhut. En vanuit de kijkhut kregen ze prima zicht op drie van deze uitheemse vogels. En op vele honderden smienten, tientallen wulpen, grote zilverreigers, kieviten, slobeenden, kuif- en tafeleenden, grauwe en kolganzen, (waarschijnlijk) kleine canadezen en brandganzen. Het was druk op de Starrevaart!
En o ja, de plas is niet zo groot; de vroeg van huis vertrokken GB'ers waren hem ruim voor het middaguur al rond, zodat zij besloten de broodjes met salami maar thuis op te eten.

70 kleine zwanen op eerste trip van het jaar

Na nog een paar heel aardige, maar niet spectaculaire vogeluitjes eind vorig jaar (nou ja, die roodkeelduiker te Stellendam was toch wel even een superbelevenis…!), richtten onze Garlicbirders vandaag hun schreden naar de Slikken van Flakkee, voor hun eerste knofvogelexpeditie van dit jaar. Perfect winterweer, koud en glashelder; de ochtendzon tekende de kleuren en patronen op de verendekjes van de watervogels in het zanddepot zeer fraai uit. Slob-, krak- , kuif-, berg en wilde eend, taling, smient en zaagbek (middelste) toonden zich op hun mooist. Zelfs de honderden meerkoeten leken kleur te hebben. Het was prettig wandelen, met zo nu en dan ook eens een zangvogel in het vizier, zo rapporteerden de Garlicbirders. En dan nog eens waarschijnlijk het smelleken gezien, en mogelijk een sperwer, naast die honderden ganzen (kol, rot, brand en grauwe), wulpen, scholeksters en noem maar op. Ja, dit was een mooi begin van het vogeljaar. Maar toch hadden we er hier geen kond van gedaan, als niet een voor de Garlicbirders toch wel bijzondere waarneming was gedaan: een braakliggende akker met zo’n zeventig (70) kleine zwanen er in alle rust rondscharrelend tussen de grauwe ganzen en de kieviten. De kleine zwaan was al wel eerder gezien, maar in zo groten getale…!
Wij plaatsen hieronder het fotootje bij dat onze vrienden van de waarneming maakten. Onder ons, ik zie witte stippen, maar dat kunnen wat mij betreft net zo goed knobbelzwanen zijn, of soepganzen….of zilverreigers, meeuwen, plastic zakken…Maar goed.
En als kers op de taart ontmoetten de GB’ers tussen de basaltblokken van de strekdam bij Stellendam Buitenhaven (waar ze op de terugweg nog even een stop voor een knofbroodje maakten) een alleraardigste zwarte roodstaart in winterkleed. Het diertje vergezelde hen op hun wandelingetje rond de dam door steeds een stukje op hen vooruit te vliegen, en dan rustig op een basaltblok op hen te wachten. Een nieuw gevederd vriendje erbij!

Tja, die witte stippen dus.......

Huiskraaien in Hoek van Holland mogen definitief worden uitgeroeid

De Raad van State heeft vandaag uitspraak gedaan in de zaak die Faunabescherming tegen de Provincie Zuid Holland had aangespannen. De provincie wil al heel lang af van de kleine 30 huiskraaien in Hoek van Holland, omdat ze MOGELIJK een plaag gaan vormen, en omdat ze MOGELIJK een gevaar zijn voor inheemse, autochtone kraaien. Of zo. De provincie wordt in de zucht naar het van vreemde smetten vrij houden van ons landje driftig gesteund door vogelorganisatie SOVON, de, laten we zeggen, Geert Wildersen van de Vaderlandsche Natuur, de Blut-und-Bodenbewakers van Neerlandsch veld & beemd.
De Raad van State (u weet wel, met Donner, de beul van het CDA, als voorzitter) heeft de Provincie Zuid Holland vandaag in het gelijk gesteld aan het eind van een lange reeks juridische procedures.
Lees dit nieuwsbericht.



Adieu mooie, grappige huiskraaien van Hoek van Holland!

IJseend en mussen

En dat, lieve knofvogelvrienden en geïnteresseerden, maakt het vogelen nu zo leuk. Als we op de belevenissen van de Garlicbirders mogen afgaan, natuurlijk! Verleden week zondag trok een Garlicbirdersexpeditie er weer eens op uit naar de Oeverlanden Hollands Diep bij Strijensas. En al moest de route andersom, vanwege Schotse Hooglanders op een bruggetje, of misschien wel juist daardoor, onze vogelaars zagen heel veel eendensoorten (krak-, slob-, kuif-, tafel-, berg-, pijlstaart-, wilde, en wintertaling en smient, en brilduiker, als je die ook tot de eenden wilt rekenen). Met als klap op de vuurpijl, ver weg, maar uiteindelijk onmiskenbaar: een ijseend! Zomaar in het meer waar eens weiland was. Enige afgunst van uw kant is best begrijpelijk!
En die sperweruil in Zwolle dan? Zijn de Garlicbirders daar niet achteraan geweest? Neen! Een volmondig 'neen'! De Garlicbirders zijn vogelliefhebbers en geen vogelscoorders. Per ongeluk raakten ze een maand geleden verzeild in een groep Grootbetoeterde Lijstfanaten bij De Slufter, Maasvlakte Zuid (u weet wel, de arendbuizerd). Maar nooit, nooit zouden zij zich doelbewust voegen bij een opgetwitterde groep vogeljagers, om hoe een bijzondere soort het ook zou gaan!

Waar onze knofvogelaars wel plezier en vreugd uit putten zijn die onverwachte ontmoetingen, zoals zaterdag in Diergaarde Blijdorp (waar je de sperweruil overigens ook kunt bekijken). In deze dierentuin bevinden zich op z'n minst twee huismussenkolonies. Wilde, welteverstaan. Eentje zit er bij de trekvogelweide, alwaar ze de daar geplande ringmuskolonie hebben verdrongen.
De andere kolonie zit bij de manenwolven, in Zuid Amerika. En het was bij deze kolonie dat twee op dierentuinbezoek zijnde knofvogelaars deze bijzondere beelden konden schieten, de ene in de rol van kaasstengelaanbieder, de ander in de rol van natuurfilmer:



Om dit aardige filmpje in groter formaat te zien, ga naar het Ducksingel YouTube Kanaal

Invasieve exoten en idioten

Ja lieve mensen en knofvogelvrienden, dat was me vorige week zondag wat, met onze Garlicbirders bij de Slufter, het baggerdepot aan de zuidrand van de Maasvlakte. Nadat daar wekenlang een invasie van zwaarbetoeterde vogelaars was langsgetrokken, was er geen serieuze vogelschouwer in Nederland meer die de zeldzame arendbuizerd nog niet had gezien. Zoals u weet bleek bij die Slufter zo’n voor ons land zo zeldzame vogel domicilie te hebben gekozen. Enkele Garlicbirders zagen die eerste dag toen ook de arendbuizerd, maar de kwaliteit van de waarneming was benedenmaats. En nu, vorige week dus, hadden onze knofvrienden (inderdaad, weer salami op het brood!) het rijk weer alleen op Westplaat en bij de Slufter…en de arendbuizerd, die exoot, toonde zich aan hen alleen, terwijl hij imposant in de wind hangend naar prooi speurde. En passant verjoeg de rover nog 3 plaatselijke buizerds die ook bij het baggerdepot op voedsel uit waren. Een prachtig gezicht!

En dan vandaag, een zondag later, deden de Garlicbirders (dezelfden van de zondag ervoor) weer eens Hoek van Holland aan (na een sjagrijnopwekkende tocht vol omleidingen, maar dit geheel terzijde). Zij hoopten er de eerste steenlopers van het seizoen te zien, en toch eindelijk weer eens de huiskraaien. En jawel, tussen en op de basaltblokken langs de pier toonden zich tientallen energieke steenlopertjes en, cadeautje, evenzovele paarse strandlopertjes. Wat een aardig gezicht was het!

Terug op de Koningin Emma Boulevard, richting Vispaleis…Ja hoor! Twee, drie huiskraaien! Ze kwamen heel dichtbij en lieten zich zeer goed bekijken. Wat een alleraardigste kraaiensoort, konden onze Garlicbirders weer eens vaststellen. En dan, lieve knofvogelvriend, en dan te bedenken dat over het voortbestaan van deze innemende schreeuwlelijken de Raad van State uitspraak zal doen. Een laatste uitspraak in een serie gedingen met als kern: mogen de huiskraaien afgeschoten worden of niet? Ja, u leest het goed: afschieten! Dat is wat de Provincie Zuid Holland graag zou doen, op basis van een rapport van de eco-racistische vogelorganisatie SOVON. Maar om hoeveel kraaien gaat het dan eigenlijk, horen wij uw vraag al. Even de zaken op een rijtje: Ergens eind vorige eeuw arriveert een koppeltje huiskraaien als verstekelingen op een waarschijnlijk Egyptisch schip aan de monding van de Nieuwe Waterweg. Ze vestigen zich ergens vlakbij Hoek van Holland en weten kort daarna een nestje groot te brengen. In de ongeveer 15 jaren vanaf toen is de familie uitgebreid. Al enkele jaren is hun aantal nu stabiel tegen de 30. De kleine kolonie heeft zich niet verspreid, en leeft in een straal van enkele kilometers rond het Hoekse Vispaleis, een bron van eiwitten. Ze leven er met en tussen gewone kraaien en kauwtjes. De huiskraaien worden door veel Hoekers als plaatsgenoten zeer gewaardeerd. Een zorgeloze situatie. Zou men denken. Maar dan heeft men buiten instellingen als SOVON en de provinciale milieudienst gerekend. Die kenmerken de huiskraai als invasieve exoot, gevaarlijk voor de gezondheid en voor andere kraaiachtigen! Een bedreiging voor het vaderland!

Tot nu toe hebben ruimdenkender instellingen als Faunabescherming nog in juridische etappes het noodlot voor de huiskraaien kunnen afwenden. En thans is het finale! Het leven van de Hoekse huiskraaien ligt nu dus in de handen van de Raad van State. De Garlicbirders houden hun adem in!