Zwarte-ibisgarantie en Sneeuwitje

Ja, beste knofvogelvrienden, u leest het goed: zwarte-ibisgarantie! ‘En wat is dat dan wel?’, zult u, terecht, vragen. Wel, daar komen we zo op. Eerst maar eens, en in het kort, de Garlicrapportages van de afgelopen weken doorgenomen.
Naar wij van enkele Garlicbirders vernemen, hebben zij de afgelopen paar weekenden plezierige en verfrissende vogelwandelingen gemaakt op Flakkee, en rond de Westplaat onder de Maasvlakte. Het is winter, en dus weer watervogeltijd. Grote groepen ganzen tonen zich te land, te water en in de lucht, dikwijls onder luid getrompetter en gekwaak. Van de groep van 70 kleine zwanen deden de GB’ers al in het vorig blog enthousiast kond. Over hun Disney-ervaring op de Westplaat berichtten zij echter nog niet eerder.
Die ervaring bestond daarin, dat twee van onze GB-vrienden over de halve lengte van het laantje naar de (nu weer eens door de zee verzwolgen) Bonte Piet werden begeleid door honderden vinken; naast hen, boven hen, voor hen uit fladderde en piepte het dat het een kleurige aard had, onze Garlicbirders dachten zich werkelijk even Sneeuwitjes! Het zijn ervaringen als deze, zo zult u begrijpen, die de vogelaar motiveren er steeds weer op uit te gaan.
Maar ook een ervaring als die van vandaag. Met regelmaat rijden enkele Garlicbirders over de A4 langs Leidschendam. Ze komen dan langs watertjes die vaak vol lijken te zitten met gevogelte, en vaak ook zeiden ze tot elkaar dat ze ‘hier toch ook eens een keer moesten kijken’. En ja, eindelijk was het dan vandaag zover! Na een gedegen voorbereiding togen de GB’ers naar Vogelplas de Starrevaart, want zo heet het daar, met een bijna gegarandeerde ontmoeting met zwarte ibissen in het vooruitzicht. De zwarte ibis, een dwaalgast in Nederland, stond namelijk de laatste dagen steevast op de lijst van waarnemingen aldaar. En zo groot is die plas echt niet….U moet het maar van hen aannemen, maar nauw waren de knofvogelaars op het parkeerplaatsje uit de auto gestapt, of ze zagen in de verte al een paar ibissen, vlakbij de kijkhut. En vanuit de kijkhut kregen ze prima zicht op drie van deze uitheemse vogels. En op vele honderden smienten, tientallen wulpen, grote zilverreigers, kieviten, slobeenden, kuif- en tafeleenden, grauwe en kolganzen, (waarschijnlijk) kleine canadezen en brandganzen. Het was druk op de Starrevaart!
En o ja, de plas is niet zo groot; de vroeg van huis vertrokken GB'ers waren hem ruim voor het middaguur al rond, zodat zij besloten de broodjes met salami maar thuis op te eten.

70 kleine zwanen op eerste trip van het jaar

Na nog een paar heel aardige, maar niet spectaculaire vogeluitjes eind vorig jaar (nou ja, die roodkeelduiker te Stellendam was toch wel even een superbelevenis…!), richtten onze Garlicbirders vandaag hun schreden naar de Slikken van Flakkee, voor hun eerste knofvogelexpeditie van dit jaar. Perfect winterweer, koud en glashelder; de ochtendzon tekende de kleuren en patronen op de verendekjes van de watervogels in het zanddepot zeer fraai uit. Slob-, krak- , kuif-, berg en wilde eend, taling, smient en zaagbek (middelste) toonden zich op hun mooist. Zelfs de honderden meerkoeten leken kleur te hebben. Het was prettig wandelen, met zo nu en dan ook eens een zangvogel in het vizier, zo rapporteerden de Garlicbirders. En dan nog eens waarschijnlijk het smelleken gezien, en mogelijk een sperwer, naast die honderden ganzen (kol, rot, brand en grauwe), wulpen, scholeksters en noem maar op. Ja, dit was een mooi begin van het vogeljaar. Maar toch hadden we er hier geen kond van gedaan, als niet een voor de Garlicbirders toch wel bijzondere waarneming was gedaan: een braakliggende akker met zo’n zeventig (70) kleine zwanen er in alle rust rondscharrelend tussen de grauwe ganzen en de kieviten. De kleine zwaan was al wel eerder gezien, maar in zo groten getale…!
Wij plaatsen hieronder het fotootje bij dat onze vrienden van de waarneming maakten. Onder ons, ik zie witte stippen, maar dat kunnen wat mij betreft net zo goed knobbelzwanen zijn, of soepganzen….of zilverreigers, meeuwen, plastic zakken…Maar goed.
En als kers op de taart ontmoetten de GB’ers tussen de basaltblokken van de strekdam bij Stellendam Buitenhaven (waar ze op de terugweg nog even een stop voor een knofbroodje maakten) een alleraardigste zwarte roodstaart in winterkleed. Het diertje vergezelde hen op hun wandelingetje rond de dam door steeds een stukje op hen vooruit te vliegen, en dan rustig op een basaltblok op hen te wachten. Een nieuw gevederd vriendje erbij!

Tja, die witte stippen dus.......

Huiskraaien in Hoek van Holland mogen definitief worden uitgeroeid

De Raad van State heeft vandaag uitspraak gedaan in de zaak die Faunabescherming tegen de Provincie Zuid Holland had aangespannen. De provincie wil al heel lang af van de kleine 30 huiskraaien in Hoek van Holland, omdat ze MOGELIJK een plaag gaan vormen, en omdat ze MOGELIJK een gevaar zijn voor inheemse, autochtone kraaien. Of zo. De provincie wordt in de zucht naar het van vreemde smetten vrij houden van ons landje driftig gesteund door vogelorganisatie SOVON, de, laten we zeggen, Geert Wildersen van de Vaderlandsche Natuur, de Blut-und-Bodenbewakers van Neerlandsch veld & beemd.
De Raad van State (u weet wel, met Donner, de beul van het CDA, als voorzitter) heeft de Provincie Zuid Holland vandaag in het gelijk gesteld aan het eind van een lange reeks juridische procedures.
Lees dit nieuwsbericht.



Adieu mooie, grappige huiskraaien van Hoek van Holland!

IJseend en mussen

En dat, lieve knofvogelvrienden en geïnteresseerden, maakt het vogelen nu zo leuk. Als we op de belevenissen van de Garlicbirders mogen afgaan, natuurlijk! Verleden week zondag trok een Garlicbirdersexpeditie er weer eens op uit naar de Oeverlanden Hollands Diep bij Strijensas. En al moest de route andersom, vanwege Schotse Hooglanders op een bruggetje, of misschien wel juist daardoor, onze vogelaars zagen heel veel eendensoorten (krak-, slob-, kuif-, tafel-, berg-, pijlstaart-, wilde, en wintertaling en smient, en brilduiker, als je die ook tot de eenden wilt rekenen). Met als klap op de vuurpijl, ver weg, maar uiteindelijk onmiskenbaar: een ijseend! Zomaar in het meer waar eens weiland was. Enige afgunst van uw kant is best begrijpelijk!
En die sperweruil in Zwolle dan? Zijn de Garlicbirders daar niet achteraan geweest? Neen! Een volmondig 'neen'! De Garlicbirders zijn vogelliefhebbers en geen vogelscoorders. Per ongeluk raakten ze een maand geleden verzeild in een groep Grootbetoeterde Lijstfanaten bij De Slufter, Maasvlakte Zuid (u weet wel, de arendbuizerd). Maar nooit, nooit zouden zij zich doelbewust voegen bij een opgetwitterde groep vogeljagers, om hoe een bijzondere soort het ook zou gaan!

Waar onze knofvogelaars wel plezier en vreugd uit putten zijn die onverwachte ontmoetingen, zoals zaterdag in Diergaarde Blijdorp (waar je de sperweruil overigens ook kunt bekijken). In deze dierentuin bevinden zich op z'n minst twee huismussenkolonies. Wilde, welteverstaan. Eentje zit er bij de trekvogelweide, alwaar ze de daar geplande ringmuskolonie hebben verdrongen.
De andere kolonie zit bij de manenwolven, in Zuid Amerika. En het was bij deze kolonie dat twee op dierentuinbezoek zijnde knofvogelaars deze bijzondere beelden konden schieten, de ene in de rol van kaasstengelaanbieder, de ander in de rol van natuurfilmer:



Om dit aardige filmpje in groter formaat te zien, ga naar het Ducksingel YouTube Kanaal

Invasieve exoten en idioten

Ja lieve mensen en knofvogelvrienden, dat was me vorige week zondag wat, met onze Garlicbirders bij de Slufter, het baggerdepot aan de zuidrand van de Maasvlakte. Nadat daar wekenlang een invasie van zwaarbetoeterde vogelaars was langsgetrokken, was er geen serieuze vogelschouwer in Nederland meer die de zeldzame arendbuizerd nog niet had gezien. Zoals u weet bleek bij die Slufter zo’n voor ons land zo zeldzame vogel domicilie te hebben gekozen. Enkele Garlicbirders zagen die eerste dag toen ook de arendbuizerd, maar de kwaliteit van de waarneming was benedenmaats. En nu, vorige week dus, hadden onze knofvrienden (inderdaad, weer salami op het brood!) het rijk weer alleen op Westplaat en bij de Slufter…en de arendbuizerd, die exoot, toonde zich aan hen alleen, terwijl hij imposant in de wind hangend naar prooi speurde. En passant verjoeg de rover nog 3 plaatselijke buizerds die ook bij het baggerdepot op voedsel uit waren. Een prachtig gezicht!

En dan vandaag, een zondag later, deden de Garlicbirders (dezelfden van de zondag ervoor) weer eens Hoek van Holland aan (na een sjagrijnopwekkende tocht vol omleidingen, maar dit geheel terzijde). Zij hoopten er de eerste steenlopers van het seizoen te zien, en toch eindelijk weer eens de huiskraaien. En jawel, tussen en op de basaltblokken langs de pier toonden zich tientallen energieke steenlopertjes en, cadeautje, evenzovele paarse strandlopertjes. Wat een aardig gezicht was het!

Terug op de Koningin Emma Boulevard, richting Vispaleis…Ja hoor! Twee, drie huiskraaien! Ze kwamen heel dichtbij en lieten zich zeer goed bekijken. Wat een alleraardigste kraaiensoort, konden onze Garlicbirders weer eens vaststellen. En dan, lieve knofvogelvriend, en dan te bedenken dat over het voortbestaan van deze innemende schreeuwlelijken de Raad van State uitspraak zal doen. Een laatste uitspraak in een serie gedingen met als kern: mogen de huiskraaien afgeschoten worden of niet? Ja, u leest het goed: afschieten! Dat is wat de Provincie Zuid Holland graag zou doen, op basis van een rapport van de eco-racistische vogelorganisatie SOVON. Maar om hoeveel kraaien gaat het dan eigenlijk, horen wij uw vraag al. Even de zaken op een rijtje: Ergens eind vorige eeuw arriveert een koppeltje huiskraaien als verstekelingen op een waarschijnlijk Egyptisch schip aan de monding van de Nieuwe Waterweg. Ze vestigen zich ergens vlakbij Hoek van Holland en weten kort daarna een nestje groot te brengen. In de ongeveer 15 jaren vanaf toen is de familie uitgebreid. Al enkele jaren is hun aantal nu stabiel tegen de 30. De kleine kolonie heeft zich niet verspreid, en leeft in een straal van enkele kilometers rond het Hoekse Vispaleis, een bron van eiwitten. Ze leven er met en tussen gewone kraaien en kauwtjes. De huiskraaien worden door veel Hoekers als plaatsgenoten zeer gewaardeerd. Een zorgeloze situatie. Zou men denken. Maar dan heeft men buiten instellingen als SOVON en de provinciale milieudienst gerekend. Die kenmerken de huiskraai als invasieve exoot, gevaarlijk voor de gezondheid en voor andere kraaiachtigen! Een bedreiging voor het vaderland!

Tot nu toe hebben ruimdenkender instellingen als Faunabescherming nog in juridische etappes het noodlot voor de huiskraaien kunnen afwenden. En thans is het finale! Het leven van de Hoekse huiskraaien ligt nu dus in de handen van de Raad van State. De Garlicbirders houden hun adem in!

Vogeltrek heeft dubieuze kanten

Ach, ach, lieve knofvogelfans! Nou moeten de Garlicbirders toch wel even wat kwijt inzake de, nu alweer flink op gang zijnde, vogeltrek: ‘Stelletje kutvogels!’. Zo, dat is er uit! Lopen ze de halve dag rond langs de Slikken van Flakkee, mooi weertje, hoewel wat fris, terwijl boven hun hoofden, veelal ongeveer van west naar oost, achter elkaar groepen vogels, of groepjes, of enkelingen, maar alles bij elkaar duizenden overvliegen. Mooi toch, zou u zeggen…Ja, zeker, mooi. En jawel, de vele honderden kieviten, ’t is leuk om te zien (en als de vogelbeschermers nou nog 1 keer beweren dat het slecht gaat met deze vogels, dan zullen de GB’ s roepen: ‘Joh, doe toch niet zo achterlijk!’). En die honderden koperwieken, echt heel leuk, toen ze zich eens goed lieten zien in de duindoornstruiken…maar die kleine vogeltjes van ongeveer het formaat vink die zonder onderbreking over kwamen, die bleven gewoon stug doortrekken. Niks even zitten in struik of boom; niks foerageren, zich te goed doend aan bes of zaad…Nee, ze vlogen als gekken door, richting oost. En nou hebben onze knofvogelvrienden duizenden vogeltjes gezien zonder te weten wat het waren. Lekker vogelen, hoor! Dat schiet zo niet op. En dan kunnen ze vele honderden ganzen hebben gezien (grauwe, rot, brand en nijl), dodaarsjes, wintertalinkjes, smienten, putters, een hoop zwanen, een havik, een smelleken, en zelfs een nieuwe op de lijst: de (hier zeldzame) grote pieper, maar toch is dat met die overtrekkende kutvogeltjes geen bevredigend vogelen. En dan hebben we het niet eens over al dat piepend, kwetterend en zingend volk dat weigerde te gaan topzitten, en zich verborgen hield in struik en boom. Wacht maar, ettertjes, tot de blaadjes gaan vallen!

Maar Tiengemeten maakt veel goed

De Garlicbirders laten zich door de frustratie van zaterdag niet op de kop zitten: vandaag togen ze gewoon weer naar Tiengemeten. En ook daar namen ze heel wat kleinere vogeltjes niet waar, maar toch op minder tergende wijze: het eiland ligt niet echt op de trekroute van de kleinere vogels. Maar wat het eiland (op hoogtijdagen helaas een natuurkermis, maar op maandagen, als het Rien Poortvlietmuseum en het bezoekerscentrum zijn gesloten nog goed te pruimen), wat het eiland aan fraais te bieden had, woog beslist tegen het ongeziene op. Wat dacht u van zo'n 60 tot 70 grote zilverreigers bij elkaar in de grote plas in het oostelijk deel! Diezelfde plas waar honderden kieviten en misschien wel duizend wintertalingen rondzwermden. En what about de bijzonder fraaie waarnemingen van bruine kiekendieven, een bruine kiekendief en slechtvalk samen, blauwe kiekendieven, een torenvalk, een schijtende buizerd!? En als kers op de taart, aan het eind van hun wandeling, spotten onze knofvogelvrienden een klapekster! Het gemaskerde beestje liet zich 2 keer heel goed zien. Kijk, en dat maakt het vogelen zo mooi, ondanks de teleurstellingen en frustraties die er ook zijn.

Vragen en een nieuwe op de lijst

Gewapend met broodjes chorizo togen enkele Garlicbirders zaterdagochtend vroeg welgemoed naar de Westplaat, onder een prachtig heldere ochtendzon. Wat was er vrijdag, volgens waarnemingen.nl, allemaal niet voor bijzonders gezien! Visarend, wielewaal, baardman, grote pieper en ortolaan! Ortolaan? Ortolaan? Het grote vogelboek erbij gepakt, en op Google Afbeeldingen gekeken…maar wacht eens…die gors die zij verleden week in een mistige en grijze Kwade Hoek na lang weifelen dan maar als vrouwtje rietgors bestempelden…Kwade Hoek ligt tegenover Westplaat…die gors, zou dat dan een ortolaan…? Ach, deze vraag zal wel altijd in de lucht blijven hangen…zeer waarschijnlijk was het een ortolaan, maar zekerheid kunnen onze Garlicbirders nooit meer krijgen. Ja mensen, zo hard kan de vogelkijkwereld zijn! Maar goed, deze zaterdag Westplaat. Het begint alweer goed met een prachtig plaatje van misschien wel 100 canadese ganzen op het Oostvoornse meer in het warmgele glijlicht van de ochtendzon. Adembenemend mooi, dat moet u maar van onze knofvogelaars aannemen! Een bijna net zo fraai zonbeschenen portret van een grote zilverreiger aan de oever van datzelfde meer, en dan….een lange reeks van net-niet waarnemingen: het stikt van de kleine vogels in Hoekje Jans en op de Brielse Gatdam, the floodplanes of the Voorne Silts are teeming with waterfowl and other birds, maar het vliegt snel over, duikt te diep de dichtbegroeide struiken in, zit gewoon veel te ver weg, of is alleen maar te horen. Maar daar!…boven de duinrand, die rover…is dat…slank, lange vingers…de visarend?..beest alweer verdwenen. Klootvogel! (Ja, ook onze Garlicbirders  schieten wel eens uit hun slof). Dan het laantje naar kijkhut de Bonte Piet maar in. Hier stokt de adem onzer GB’ers even: het laantje zit tjokvol vogelaars! Ongetwijfeld aangetrokken door de bijzondere waarnemingen van de dag ervoor. In 1 keer meer vogelaars dan onze Knofvogelvrienden tijdens alle eerdere bezoeken aan dit laantje bij elkaar tegenkwamen. Het hoeft geen betoog dat  er geen waarneming van betekenis meer werd gedaan. Behalve hun eigen havik, de vaste bewoner van het laantje, die in volle vaart op ooghoogte op hen af kwam spurten alsof hij zeggen wilde: ‘O, wat ben ik blij jullie te zien, tussen al die vreemde snuiters met hun grote telescopen die vandaag door mijn laantje lopen!’. Met een scherpe zwenking verdween hij achter het hoge duin. We laten hier even onvermeld de ontmoeting met de twee handhavers en hun speelse herdershond die op zoek waren naar een vermiste vrouw, en pakken de draad weer op, op het punt waar de GB’ers vanuit de hoge kijkhut bij de Slufter weer een kluit vogelaars ontwaren, samengedromd achter een hek met uitzicht op dat baggerdepot. Als ook onze twee hun knofkijkers over het sluftergebied laten glijden, zien ze op een strandje aan het sluftermeer een…ja, dat moet een buizerd zijn. Nog nooit gezien, een buizerd zo aan het water, maar het is echt geen kiekendief, en zeker niet de visarend. Waar die gasten achter dat hek dan naar kijken…geen idee.
De Garlicbirders gaan met de knofmobiel verder tot bij de monding van de Nieuwe Waterweg, waar ze een end langs de dijk lopen en daar tientallen tapuiten zien. En kneutjes. En kwikstaarten. En een bootje met een krabbenvisser. Leuk. Terug langs dezelfde route. Bij het Slufterhek staan nog steeds de mannen (en enkele vrouw) met hun kijkgerei. De Garlicbirders besluiten dan toch ook maar een kijkje te nemen.  Het wordt hun al gauw duidelijk dat het samendrommen gevolg is van een rondgetwitterde waarneming van een …arendbuizerd in de Slufter. Zeldzaam! En hij is nog steeds te zien, daar, aan de overkant, achter die roestige pijpleiding, op het hekje naast het bordje daar... Tja, door hun toch niet misselijke kijkers (10X42 en 10x43) zien onze vrienden een piepklein hekje, met misschien inderdaad wel, als je goed kijkt een puntje erop. En dat is ‘m dan. Zelfs door de ruimhartig even ter beschikking gestelde telescoop van een medevogelaar is de vogel niet meer dan een puntje. Maar voorzichtig knopen de GB’ers hun waarneming eerder in de Slufter aan deze melding van de arendbuizerd. Als beiden eenmaal terug op het Garlichonk zijn, kijken zij natuurlijk meteen op waarneming.nl. Ja hoor, 53 meldingen van de arendbuizerd in de Slufter. Er zijn ook foto’s gemaakt van het dier. In het algemeen tonen die niet meer dan inderdaad een stipje. En dan is er een foto die ongeveer de vogel toont zoals de GB’ers die de eerste keer zagen. OK, waarneming nu dus 100% zeker, nieuwe soort op de Garlicbirders Lijst, en wat voor eentje. Maar echte triomf voelen onze rasvogelaars toch niet. Een slechte waarneming waarvan de determinatie niet door henzelf is gedaan, mwah...